ياد كردن زبانى، ياد كردن در مصيبت، و ياد كردن در مواجهه

2 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:الذِّكرُ ذِكرانِ: ذِكرُ اللّهِ بِاللِّسانِ فَحَسَنٌ، وذِكرُ اللّهِ عِندَ ما حَرَّمَ عَلَيكَ فَتُمسِكُ نَفسَكَ عَنهُ فَذلِكَ أفضَلُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ياد كردن [از خدا]، دو گونه است: ياد كردن از خدا با زبان، كه خوب است؛ و به ياد خدا بودن در هنگام رو به رو شدن با آنچه بر تو حرام كرده است و خويشتندارى از ارتكاب آن، كه اين، برتر است.
۱.الفردوس: ج 2 ص 249 ح 3172.
الإمام عليّ عليه السلام:الذِّكرُ ذِكرانِ: ذِكرُ اللّهِ عز و جل عِندَ المُصيبَةِ، وأَفضَلُ مِن ذلِكَ ذِكرُ اللّهِ عِندَ ما حَرَّمَ عَلَيكَ فَيَكونُ حاجِزا. ۱
امام على عليه السلام:ياد كردن از خدا، دو گونه است: ياد خدا كردن در هنگام مصيبت، و از اين برتر، ياد خدا كردن در هنگام رو به رو شدن با حرام هاى اوست؛ زيرا تو را از ارتكاب آنها باز مى دارد.
۱.الكافي: ج 2 ص 90 ح 11، بحار الأنوار: ج 93 ص 164 ح 43.