مؤمن پرهيزگار گم نام
1 حدیث
الإمام عليّ عليه السلامـ في وَصفِ المُؤمِنينَ ـ: المُؤمِنونَ هُمُ الَّذينَ عَرَفوا ما أمامَهُم، فَذَبَلَت شِفاهُم، وغَشِيَت عُيونُهُم، وشَحَبَت ألوانُهُم، حَتّى عُرِفَت في وُجوهِهِم غَبرَةُ الخاشِعينَ.
فَهُم عِبادُ اللّهِ الَّذينَ مَشَوا عَلَى الأَرضِ هَونا، وَاتَّخَذوها بِساطا، وتُرابَها فِراشا، فَرَفَضُوا الدُّنيا، وأقبَلوا عَلَى الآخِرَةِ، عَلى مِنهاجِ المَسيحِ بنِ مَريَمَ، إن شَهِدوا لَم يُعرَفوا، وإن غابوا لَم يُفتَقَدوا، وإن مَرِضوا لَم يُعادوا، صُوّامُ الهَواجِرِ ۱، قُوّامُ الدَّياجِرِ ۲ يَضمَحِلُّ عِندَهم كُلُّ فِتنَةٍ، ويَنجَلي عَنهُم كُلُّ شُبهَةٍ، اُولئِكَ أصحابي، فَاطلُبوهُم في أطرافِ الأَرَضينَ، فَإِن لَقيتُم مِنهُم أحَدا فَاسأَلوهُ أن يَستَغفِرَ لَكُم. ۳
امام على عليه السلامـ در توصيف مؤمنان ـ: مؤمنان، آنان اند كه آنچه را، [از زندگى اُخروى]فرا پيش آنهاست، شناختند و در نتيجه، لبانشان [از كثرت روزه دارى] خشكيد و چشمانشان [از شدّت گريه] سفيد شد و رنگ رخسارشان پريد، آن سان كه گرد و غبار خاكساران، بر چهره هايشان پيداست.
آنان، همان بندگان خدايند كه در زمين، آرام [و بى تكبّر] راه مى روند، آن را فرش خود ساخته اند و خاكش را بستر خويش. دنيا را فرو نهاده اند و به آخرت، رو آورده اند، به شيوه مسيح پسر مريم عليه السلام. اگر [در جمع] حاضر باشند، شناخته نمى شوند، و اگر غايب باشند، كسى جوياى آنان نمى شود، و اگر بيمار شوند، كسى به عيادتشان نمى رود. روزهاى داغ را به روزه دارى مى گذرانند و شب هاى تار را به عبادت. فتنه ها در برابر آنان، از هم فرو مى پاشد، و