كسب پيروزى
2 حدیث
المغازيـ في أخبارِ غَزوَةِ اُحُدٍ ـ: وصاحَ طَلحَةُ بنُ أبي طَلحَةَ: مَن يُبارِزُ؟ فَقالَ عَليٌّ عليه السلام: هَل لَكَ فِي البِرازِ؟ قالَ طَلحَةُ: نَعَم. فَبَرَزا بَينَ الصَّفَّينِ ورَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله جالِسٌ تَحتَ الرّايَةِ؛ عَليَهِ دِرعانِ ومِغفَرٌ وبَيضَةٌ، فَالتَقَيا، فَبَدرَهُ عَليٌّ عليه السلام فَضَرَبَهُ عَلى رَأسِهِ، فَمَضَى السَّيفُ حَتّى فَلَقَ هامَتَهُ حَتَّى انتَهى إلى لِحيَتِهِ، فَوَقَعَ طَلحَةُ وَانصَرَفَ عَلِيٌّ عليه السلام.
فَقيلَ لِعَلِيٍّ عليه السلام: ألا ذَفَّفتَ ۱ عَلَيهِ؟ قالَ: إنَّهُ لَمّا صُرِعَ استَقبَلَتني عَورَتُهُ، فَعَطَفَني عَلَيهِ الرَّحمُ، وقَد عَلِمتُ أنَّ اللّهَ تَبارَكَ وتَعالى سَيَقتُلُهُ؛ هُوَ كَبشُ الكَتيبَةِ.
فَلَمّا قُتِلَ طَلحَةُ
المغازىـ در اخبار نبرد اُحد ـ: طلحة بن ابى طلحه، فرياد زد و مبارز طلبيد. على عليه السلام فرمود: «مبارز مى خواهى؟».
طلحه گفت: آرى.
آن دو به ميدان آمدند. پيامبر خدا، در زير پرچم، نشسته بود. على عليه السلام دو زره و كلاه خودى بر تن داشت. على عليه السلام و طلحه، رو يا روى شدند. على عليه السلام پيش دستى كرد و ضربتى بر سرِ طلحه فرود آورد كه شمشير، فرق سر او را تا چانه اش شكافت. طلحه بر زمين افتاد و على عليه السلام باز گشت. به على عليه السلام گفته شد: چرا كار او را تمام نكردى؟
فرمود: «چون بر زمين افتاد، عورتش را به من نمود. دلم بر او رحم آمد و دانستم كه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ به زودى او را مى كشد. او، قوچِ سپاه بود.».
چون طلحه كشته شد، پيامبر خدا، شادمان شد و تكبير گفت و مسلمانان، تكبير گفتند.
مجمع البيان:قالَ الزُّهرِيُّ: قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله حينَ سَأَلوهُ [بَنو قُرَيظَةَ] أن يُحَكِّمَ فيهِم رَجُلاً: اِختاروا مَن شِئتُم مِن أصحابي، فَاختاروا سَعدَ بنَ مَعاذٍ، فَرَضِيَ بِذلِكَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله؛ فَنَزَلوا عَلى حُكمِ سَعدِ بنِ مَعاذٍ.
فَأَمَرَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله بِسِلاحِهِم فَجُعِلَ في قُبَّةٍ، وأمَرَ بِهِم فَكُتِّفوا واُوثِقوا وجُعِلوا في دارِ اُسامَةَ، وبَعَثَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله إلى سَعدِ بنِ مَعاذٍ فَجِيءَ بِهِ، فَحَكَمَ فيهِم بِأن يَقتُلَ مُقاتِليهِم، وتُسبى ذَرارِيُّهُم ونِساؤُهُم، وتُغنَمَ أموالُهُم، وأنَّ عِقارَهُم لِلمُهاجِرينَ دونَ الأَنصارِ، وقالَ لِلأَنصارِ: إِنَّكُم ذَوو عِقارٍ ولَيسَ لِلمُهاجِرينَ
مجمع البيان:زُهرى مى گويد: هنگامى كه بنى قريظه از پيامبر خدا خواستند كه يك نفر را در باره آنان، حَكَم قرار دهد. فرمود: «هر يك از ياران مرا كه خود مى خواهيد، انتخاب كنيد».
آنها سعد بن مُعاذ را انتخاب كردند. پيامبر خدا هم قبول كرد. بنى قريظه به داورى سعد بن مُعاذ، تن دادند.
پيامبر خدا، دستور داد سلاح هاى آنها را گرفتند و در سرا پرده اى نهادند و فرمود تا دست هاى آنها را از پشت، بستند و به خانه اُسامه بردند. آن گاه، پيامبر خدا، در پى سعد بن مُعاذ فرستاد و او را آوردند. سعد حكم كرد كه جنگجويانشان، كشته و زنان و فرزندانشان، اسير شوند و اموالشان، به غنيمت گرفته شود و املاكشان، به مهاجران داده شود و به انصار، چيزى داده نشود. به انصار گفت: شما زمين داريد و مهاجران، زمينى ندارند.
پيامبر خدا،
۱.مجمع البيان: ج 8 ص 552، بحار الأنوار: ج 20 ص 211.