حدیث دربارهاز بين بردن وسوسه و خيالات
الكافي عن عليّ بن مهزيار:كَتَبَ رَجُلٌ إلى أبي جَعفَرٍ عليه السلام يَشكو إلَيهِ لَمَما يَخطِرُ عَلى بالِهِ، فَأَجابَهُ في بَعضِ كَلامِهِ:
إنَّ اللّهَ عز و جل إن شاءَ ثَبَّتَكَ فَلا يَجعَلُ لِاءِبليسَ عَلَيكَ طَريقا، قَد شَكا قَومٌ إلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله لَمَما يَعرِضُ لَهُم؛ لَأَن تَهوِيَ بِهِمُ الرّيحُ أو يُقَطَّعوا أحَبُّ إلَيهِم مِن أن يَتَكَلَّموا بِهِ، فَقالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: أتَجِدونَ ذلِكَ؟ قالوا: نَعَم. فَقالَ: وَالَّذي نَفسي بِيَدِهِ إِنَّ ذلِكَ لَصَريحُ الإِيمانِ ۱، فَإِذا وَجَدتُموهُ فَقولوا: آمَنّا بِاللّهِ ورَسولِهِ، ولا حَولَ ولا قُوَّةَ إلّا بِاللّهِ. ۲
الكافىـ به نقل از على بن مهزيار ـ: مردى به امام جواد عليه السلام نامه اى نوشت و از وسوسه هايى كه بر خاطرش مى گذشت، شِكوه كرد. امام عليه السلام در ضمن پاسخى كه به او نوشت، چنين مرقوم فرمود: «خداوند عز و جل ـ ان شاء اللّه ـ استوارت بدارد و براى شيطان، بر تو راهى قرار ندهد. عدّه اى به پيامبر صلى الله عليه و آله شكايت بردند كه وسوسه هايى در دل آنها مى گذرد كه اگر توفان، آنان را در هم پيچد يا پاره پاره شوند، نزدشان خوش تر است تا اين وسوسه ها را بر زبان آورند.
پيامبر خدا فرمود: به راستى چنين احساسى داريد [كه نابود شويد و اين خطورات و وسوسه ها را به زبان نياوريد]؟
گفتند: آرى.
فرمود: سوگند به آن كه جانم در دست اوست، اين، عينِ ايمان است. پس هرگاه اين وسوسه ها را در خود يافتيد، بگوييد: به خدا و پيامبر او ايمان آورديم. هيچ نيرو و توانى نيست، مگر به يارى خدا».