حدیث دربارهگنجى از گنج هاى عرش
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:لَمّا فَرَغتُ مِمّا أمَرَنِيَ اللّهُ بِهِ مِن أمرِ السَّماواتِ وَالأَرضِ، قُلتُ: يا رَبِّ، إنَّهُ لَم يَكُن نَبِيٌّ قَبلي إلّا وقَد كَرَّمتَهُ؛ جَعَلتَ إبراهيمَ خَليلاً، وموسى كَليما، وسَخَّرتَ لِداوُدَ الجِبالَ، ولِسُلَيمانَ الرّيحَ وَالشَّياطينَ، وأحيَيتَ لِعيسَى المَوتى، فَما جَعَلتَ لي؟
قاَل: أوَلَيسَ قَد أعطَيتُكَ أفضَلَ مِن ذلِكَ كُلِّهِ؟ أنّي لا اُذكَرُ إلّا ذُكِرتَ مَعِيَ، وجَعَلتُ صُدورَ اُمَّتِكَ أناجيلَ ۱ يَقرَؤونَ القُرآنَ ظاهِرا، ولَم اُعطِها اُمَّةً، وأعطَيتُكَ كَنزا مِن كُنوزِ عَرشي: لا حَولَ ولا قُوَّةَ إلّا بِاللّهِ العَلِيِّ العَظيمِ. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون از مأموريتى كه خداوند در باره آسمان ها و زمين به من داده بود، فراغت يافتم، گفتم: خداوندا! هيچ پيامبرى پيش از من نبود، مگر آن كه او را كرامتى بخشيدى: ابراهيم عليه السلام را دوست خود قرار دادى و موسى عليه السلام را همسخن خود، براى داوود عليه السلام كوه ها را مسخّر ساختى و براى سليمان عليه السلام باد و ديوان را، و براى عيسى عليه السلام مُردگان را زنده ساختى. براى من، چه قرار دادى؟
خداوند فرمود: «آيا نه اين است كه بهتر از همه اينها را به تو داده ام؟ از من ياد نمى شود، مگر آن كه در كنار من، از تو نيز ياد شود، سينه هاى امّتت را اناجيل ۳ قرار داده ام كه قرآن را از بَر مى خوانند، در حالى كه چنين چيزى را به هيچ امّتى نداده ام، و گنجى از گنج هاى عرشم را به تو داده ام [و آن عبارت است از]: هيچ نيرو و توانى نيست، مگر به يارى خداى والا و بزرگ».