حدیث دربارهآداب تكبير گفتن در نماز

الاُصول الستّة عشر:عَن زَيدٍ عَن أبِي الحَسَنِ الأَوَّلِ عليه السلام أنَّهُ رآهُ يُصَلّي، فَكانَ إذا كَبَّرَ فِي الصَّلاةِ ألزَقَ أصابِعَ يَدَيهِ: الإِبهامَ وَالسَّبّابَة وَالوُسطى وَالَّتي تَليها، وفَرَّجَ بَينَها وبَينَ الخِنصَرِ، ثُمَّ رَفَعَ يَدَيهِ بِالتَّكبيرِ قُبالَةَ وَجهِهِ، ثُمَّ يَلقُمُ رُكبَتَيهِ كَفَّيهِ، ويُفَرِّجُ بَينَ الأَصابِعِ. ۱
الاُصول الستّة عشر:از زيد روايت شده است كه ديد امام كاظم عليه السلام نماز مى خواند و هرگاه در نماز تكبير مى گويد، انگشتان دست هايش، يعنى شصت و نشانه و ميانى و كنارى آن را به هم مى چسباند و انگشت كوچك را از آنها جدا مى ساخت. سپس دست هايش را تا برابر صورتش بالا مى برد و تكبير مى گفت. آن گاه [به ركوع مى رفت و] كف دستانش را بر زانوهايش مى گذاشت و انگشتانش را از هم باز مى كرد.
۱.
الاُصول الستّة عشر: ص 53

احادیث دیگر این موضوع

۸
علل الشرائعـ به نقل از مفضّل بن عمر ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم: به چه علّت، نماز گزار، پس از سلام دادن، سه مرتبه دست هايش را بالا مى برد و تكبير مى گويد؟ فرمود: «چون پيامبر صلى الله عليه و آله هنگامى كه مكّه را فتح كرد، نماز ظهر را با يارانش در كنار حجرالأسود برگزار كرد و سلام كه داد، دست هايش را سه مرتبه بلند كرد و تكبير گفت و گفت: معبودى جز خدا نيست، يگانه است يگانه، وعده اش را تحقّق بخشيد و بنده اش را يارى داد و سپاهش را قدرت داد و يك تنه، گروه ها [ى مشرك] را درهم شكست. پس او راست، فرمان روايى و او راست، ستايش. زنده مى كند و مى ميرانَد، و مى ميراند و زنده مى گردانَد، و او بر هر چيزى تواناست». سپس به يارانش رو كرد و فرمود: گفتنِ اين تكبير و اين جملات را پس از هر نماز واجبى، ترك مگوييد؛ زيرا هر كس پس از سلام دادن نماز، چنين كند و اين جملات را بگويد، وظيفه خود را در سپاس گزارى از خداوند عز و جل براى تقويت اسلام و سپاهيانش، به جا آورده است».