حدیث دربارهنماز

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:لِكُلِّ شَيءٍ صَفوَةٌ، وَصَفوَةُ الصَّلاةِ التَّكبيرَةُ الاُولى. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر چيزى، خلاصه و گزيده اى دارد و خلاصه نماز، نخستين تكبير است.
۱.
مسند أبي يعلى: ج 5 ص 422 ح 6117 عن أبي هريرة

احادیث دیگر این موضوع

۴
علل الشرائعـ به نقل از هشام بن حكم ـ: به امام كاظم عليه السلام گفتم: به چه علّت، گفتن هفت تكبير در آغاز نماز، فضيلت بيشترى دارد؟ و به چه علّت، در ركوع گفته مى شود: «پاكا پروردگار بزرگ من و ستايش، او را!»، و در ركوع، گفته مى شود: «پاكا پروردگار برين من و ستايش، او را!»؟ فرمود: اى هشام! خداوند ـ تبارك و تعالى ـ آسمان را هفت تا آفريد و زمين را هفت تا و حجاب ها را هفت تا. شبى كه پيامبر صلى الله عليه و آله به معراج رفت و تا يك قدمى و بلكه كمتر از آن به پروردگارش نزديك شد، يكى از حجاب ها برايش كنار زده شد. پيامبر خدا، تكبير گفت و شروع به گفتن كلماتى كرد كه در آغاز [نماز]گفته مى شود. چون حجاب دوم برايش كنار زده شد، باز تكبير گفت و همين طور تا كنار زده شدن هفت حجاب، هفت تكبير گفت. به همين علّت، در آغاز نماز، هفت تكبير گفته مى شود. چون آنچه را كه از عظمت خدا ديد، يادآور شد، لرزه بر اندامش افتاد و به زانو درآمد و شروع به گفتن «پاكا پروردگار بزرگ من و ستايش، او را!» كرد و چون از ركوعش راست شد و ايستاد، خداوند را در جايگاهى برتر و بالاتر از آن جايگاه [قبل] ديد. پس به رو، در افتاد و شروع كرد به گفتن «پاكا پروردگار برين من و ستايش، او را!». چون هفت مرتبه گفت، آن وحشت، فرو نشست. و اين، سنّت [و قاعده] شد.
امام رضا عليه السلامـ در بيان علل واجبات، به نقل از فضل بن شاذان ـ: اگر گوينده اى گفت: «چرا تكبيرهاى هفتگانه، در آغاز [نماز] مقرّر گشته است؟». پاسخ داده مى شود كه: اين هفت تكبير، مقرّر شده است، چون در ركعت اوّل نماز ـ كه اصل است ـ، هفت تكبير گفته مى شود: تكبير آغازين (تكبيرة الإحرام)، تكبير [قبل از] ركوع، دو تكبير سجده [ى اوّل، يكى قبل از آن و يكى بعد از آن]، تكبير ديگرى براى ركوع [پس از برخاستن از ركوع]، دو تكبير ديگر براى سجده [ى دوم، يكى قبل و يكى بعد از آن]. پس هرگاه انسان در آغاز نماز، هفت تكبير بگويد، همه تكبيرات [نماز] را به جا آورده است. از اين رو، اگر يكى از آنها را فراموش كرد يا ترك نمود، نقصى در نمازش وارد نمى شود. اگر [گوينده اى] گفت: «چرا در هنگام گفتن تكبير، نمازگزار دست ها را بلند مى كند؟»، پاسخ داده مى شود كه: چون بلند كردن دست ها، نوعى التماس و درخواست و زارى كردن است، پس خداوند عز و جل دوست دارد كه بنده، در هنگام نيايش و يادكرد او به حال زارى و التماس و درخواست باشد، علّت ديگر آن است كه در بالا بردن دست ها، حضور ذهن و روى كردن دل است به آنچه مى گويد و آهنگ آن كرده است.