حدیث دربارهفضيلت «اللّه أكبر» گفتن و تشويق به آن
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَنَّ عَلَيَّ رَبّي وقالَ: يا مُحَمَّدُ. جَعَلتُ لَكَ ولِاُمَّتِكَ الأَرضَ كُلَّها مَسجِدا، وتُرابَها طَهورا، وأعطَيتُ لَكَ ولِاُمَّتِكَ التَّكبيرَ، وقَرَنتُ ذِكرَكَ بِذِكري، حَتّى لا يَذكُرَني أحَدٌ مِن اُمَّتِكَ إلّا ذَكَرَكَ مَعَ ذِكري، طوبى لَكَ يا مُحَمَّدُ ولِاُمَّتِكَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پروردگارم بر من منّت نهاد و فرمود: «اى محمّد!. همه زمين را براى تو و امّتت، سجده گاه و خاك آن را پاك كننده، قرار دادم و به تو و امّتت اللّه أكبر را عطا كردم و نام تو را در كنار نام خودم نهادم، تا اين كه هيچ يك از امّت تو نام مرا نبرد، مگر آن كه نام تو را با نام من، ياد كند. اى محمّد! خوشا به حال تو و امّتت!».
۱.
الخصال: ص 425 ح 1