حدیث دربارهجايگاه يادكننده خدا

الإمام عليّ عليه السلامـ في وَصفِ المُتَّقينَ ـ: فَمِن عَلامَةِ أحَدِهِم أنَّك تَرى لَهُ قُوَّةً في دينٍ. يَعمَلُ الأَعمالَ الصّالِحَةَ وهُوَ عَلى وَجَلٍ، يُمسي وهَمُّهُ الشُّكرُ، ويُصبِحُ وهَمُّهُ الذِّكرُ. إن كانَ فِي الغافِلينَ كُتِبَ فِي الذّاكرينَ، وإن كانَ فِي الذّاكِرينَ لَم يُكتَب مِنَ الغافِلينَ. ۱

امام على عليه السلامـ در توصيف پرهيزگاران ـ: از جمله نشانه هاى هر يك ايشان، آن است كه در دين نيرومندش مى بينى. كارهاى نيك مى كند و با اين حال، بيمناك است، شب خود را مى آغازد، در حالى كه همّ و غمّش سپاس گزارى [از خداوند] است، و صبح خويش را آغاز مى كند، در حالى كه همّ و غمّش ياد خداست. اگر در جمع غافلان باشد، از شمارِ ياد كنندگان [خدا] نوشته شود و اگر در جمع ياد كنندگان باشد، از شمار غافلان، نوشته نمى شود [زيرا در هر دو صورت، به ياد خداست].

۱.نهج البلاغة: الخطبة 193، التمحيص: ص 72 ح 170، تحف العقول: ص 161 وليس فيه «وإن كان في الذاكرين.»، روضة الواعظين: ص 481، بحار الأنوار: ج 67 ص 316 ح 50؛ مطالب السؤول: ص 53 وليس فيه «يعمل الأعمال الصالحة وهو على وجلٍ».

کلیدواژه‌ها یاد کردن و فراموش کردن خدا تشویق به یاد کردن از خدا جایگاه یادکننده خدا

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به ابو رَزين ـ: اى ابو رزين! هر گاه خلوت كردى، زبانت را به ذكر خداوند عز و جل بجنبان؛ زيرا تا زمانى كه ذكر پروردگارت را بگويى، پيوسته در حال نمازى. اگر در آشكار باشى، مانند نمازِ آشكار است، و اگر در خلوت باشى، مانند نمازِ در خلوت است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:تا زمانى كه خدا را ياد كنى، ايستاده باشى يا نشسته، در بازار يا در انجمن و يا هر كجاى ديگر كه باشى، پيوسته در حال نماز و عبادتى.

امام باقر عليه السلام:مؤمن، تا زمانى كه خدا را ياد كند، ايستاده باشد يا نشسته و يا دراز كشيده، پيوسته در حال نماز است. خداوند متعال مى فرمايد: «آنان كه خدا را، ايستاده و نشسته و به پهلو خفته، ياد مى كنند و در آفرينش آسمان ها و زمين مى انديشند، [مى گويند:] اى پروردگار ما! تو اين همه را بيهوده نيافريده اى. منزّهى تو! پس ما را از عذاب آتش [دوزخ]، نگه دار» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى عز و جل فرمود: «بنده من! من، آن جايم كه تو به من گمان برى، و هر گاه مرا ياد كنى، من با تو هستم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى عز و جل مى فرمايد: «من با بنده خويش هستم، هر آن گاه كه او مرا ياد كند و لبانش به ياد من بجنبد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در تورات تحريف ناشده، نوشته شده است كه موسى عليه السلام از پروردگارش پرسيد و گفت: اى پروردگار من! آيا تو به من نزديكى تا با تو نجوا كنم، يا دورى تا آوازت دهم؟ خداوند به او وحى فرمود: «اى موسى! من، همنشين كسى هستم كه مرا ياد كند». موسى عليه السلام گفت: در آن روز كه پرده اى جز پرده تو نيست، چه كسى در پرده توست؟ فرمود: «آنان كه مرا ياد مى كنند و من، يادشان مى كنم و براى من، يكديگر را دوست مى دارند و من نيز دوستشان مى دارم. اينان، كسانى هستند كه هر گاه بخواهم به زمينيان گزندى برسانم، به ياد ايشان مى رفتم و به خاطر آنان، گزند را از زمينيان مى گردانم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:موسى بن عمران عليه السلام آن گاه كه با پروردگارش به راز و نياز پرداخت، گفت: اى پروردگار من! آيا تو از من دورى تا كه آوازت دهم، يا نزديكى تا آهسته بخوانمت؟ خداوند عز و جل به او وحى فرمود: «من، همنشين كسى هستم كه مرا ياد كند». موسى عليه السلام گفت: اى پروردگار من! [گاه] در وضعيتى هستم كه تو را ارجمندتر از آن مى دانم كه در آن وضع، يادت كنم! فرمود: «اى موسى! در هر وضعيتى مرا ياد كن».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:موسى عليه السلام گفت: اى پروردگار من! آيا تو نزديكى تا آهسته بخوانمت، يا دورى كه صدايت بزنم؟ زيرا من، همهمه صداى تو را مى شنوم؛ امّا نمى بينمت! پس تو كجايى؟ خداوند فرمود: «پشت سرِ تو، و پيش روى تو، و در سمت راست و سمت چپ تو. اى موسى! من، آن گاه كه بنده ام مرا ياد كند، همنشين اويم و هر گاه مرا بخواند، با او هستم».