حدیث دربارهجايگاه يادكننده خدا

عنه صلى الله عليه و آله:ما مِن صَباحٍ ولا رَواحٍ ۱ إلّا وبِقاعُ الأَرضِ يُنادي بَعضُها بَعضا: يا جارَةُ، هَل مَرَّ بِكِ اليَومَ ذاكِرٌ للّهِِ تَعالى، أو عَبدٌ وَضَعَ جَبهَتَهُ عَلَيكِ ساجِدا للّهِِ؟ فَمِن قائِلَةٍ: لا، ومِن قائِلَةٍ: نَعَم. فَإِذا قالَت: نَعَم، اِهتَزَّت وَانشَرَحَت، وتَرى أنَّ لَها فَضلاً عَلى جارَتِها. ۲

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ صبحگاه و شبانگاهى نيست، مگر آن كه قطعات زمين به يكديگر مى گويند: «اى همسايه! آيا امروز، يادكننده خداى متعال بر تو گذشت، يا بنده اى كه پيشانى خويش را براى سجده خداوند متعال بر تو بگذارد؟». پس يكى مى گويد: «نه» و ديگرى مى گويد: «چرا». اگر بگويد: «چرا»، به وجد مى آيد و شادمان مى شود و خود را بر هم كنارش برتر مى بيند.

۱.الرَّواحُ: نقيضُ الصباح، وهو اسمٌ للوقت من زوال الشمس إلى الليل (الصحاح: ج 1 ص 368 «روح»).

۲.مكارم الأخلاق: ج 2 ص 373 ح 2661، أعلام الدين: ص 197 كلاهما عن أبي ذرّ، بحار الأنوار: ج 77 ص 84 ح 3.

کلیدواژه‌ها یاد کردن و فراموش کردن خدا تشویق به یاد کردن از خدا جایگاه یادکننده خدا

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به ابو رَزين ـ: اى ابو رزين! هر گاه خلوت كردى، زبانت را به ذكر خداوند عز و جل بجنبان؛ زيرا تا زمانى كه ذكر پروردگارت را بگويى، پيوسته در حال نمازى. اگر در آشكار باشى، مانند نمازِ آشكار است، و اگر در خلوت باشى، مانند نمازِ در خلوت است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:تا زمانى كه خدا را ياد كنى، ايستاده باشى يا نشسته، در بازار يا در انجمن و يا هر كجاى ديگر كه باشى، پيوسته در حال نماز و عبادتى.

امام باقر عليه السلام:مؤمن، تا زمانى كه خدا را ياد كند، ايستاده باشد يا نشسته و يا دراز كشيده، پيوسته در حال نماز است. خداوند متعال مى فرمايد: «آنان كه خدا را، ايستاده و نشسته و به پهلو خفته، ياد مى كنند و در آفرينش آسمان ها و زمين مى انديشند، [مى گويند:] اى پروردگار ما! تو اين همه را بيهوده نيافريده اى. منزّهى تو! پس ما را از عذاب آتش [دوزخ]، نگه دار» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى عز و جل فرمود: «بنده من! من، آن جايم كه تو به من گمان برى، و هر گاه مرا ياد كنى، من با تو هستم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى عز و جل مى فرمايد: «من با بنده خويش هستم، هر آن گاه كه او مرا ياد كند و لبانش به ياد من بجنبد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در تورات تحريف ناشده، نوشته شده است كه موسى عليه السلام از پروردگارش پرسيد و گفت: اى پروردگار من! آيا تو به من نزديكى تا با تو نجوا كنم، يا دورى تا آوازت دهم؟ خداوند به او وحى فرمود: «اى موسى! من، همنشين كسى هستم كه مرا ياد كند». موسى عليه السلام گفت: در آن روز كه پرده اى جز پرده تو نيست، چه كسى در پرده توست؟ فرمود: «آنان كه مرا ياد مى كنند و من، يادشان مى كنم و براى من، يكديگر را دوست مى دارند و من نيز دوستشان مى دارم. اينان، كسانى هستند كه هر گاه بخواهم به زمينيان گزندى برسانم، به ياد ايشان مى رفتم و به خاطر آنان، گزند را از زمينيان مى گردانم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:موسى بن عمران عليه السلام آن گاه كه با پروردگارش به راز و نياز پرداخت، گفت: اى پروردگار من! آيا تو از من دورى تا كه آوازت دهم، يا نزديكى تا آهسته بخوانمت؟ خداوند عز و جل به او وحى فرمود: «من، همنشين كسى هستم كه مرا ياد كند». موسى عليه السلام گفت: اى پروردگار من! [گاه] در وضعيتى هستم كه تو را ارجمندتر از آن مى دانم كه در آن وضع، يادت كنم! فرمود: «اى موسى! در هر وضعيتى مرا ياد كن».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:موسى عليه السلام گفت: اى پروردگار من! آيا تو نزديكى تا آهسته بخوانمت، يا دورى كه صدايت بزنم؟ زيرا من، همهمه صداى تو را مى شنوم؛ امّا نمى بينمت! پس تو كجايى؟ خداوند فرمود: «پشت سرِ تو، و پيش روى تو، و در سمت راست و سمت چپ تو. اى موسى! من، آن گاه كه بنده ام مرا ياد كند، همنشين اويم و هر گاه مرا بخواند، با او هستم».