حدیث دربارهبلند گفتن «بسم اللّه » در نماز، توسّط اهل بيت عليهم السلام

السنن الكبرى عن الشعبي:رَأَيتُ عَلِيَّ بنَ أبي طالِبٍ عليه السلام وصَلَّيتُ وَراءَهُ، فَسَمِعتُهُ يَجهَرُ بِ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» . ۱

السنن الكبرىـ به نقل از شَعبى ـ: على بن ابى طالب عليه السلام را ديدم و پشت سرِ او به نماز ايستادم. شنيدم كه «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را با صداى بلند گفت.

۱.السنن الكبرى: ج 2 ص 70 ح 2401، كنز العمّال: ج 8 ص 118 ح 22177.

کلیدواژه‌ها بسمله گفتن بسم الله آداب بسم الله گفتن بلند گفتن بلند گفتن بسم الله در نماز توسط اهل بیت علیهم السلام

احادیث دیگر این موضوع

مسند زيد:زيد بن على، از پدرش [امام زين العابدين عليه السلام]، از جدّش [امام حسين عليه السلام]، از على بن ابى طالب عليه السلام روايت كرده است كه ايشان (على عليه السلام)، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را با صداى بلند مى گفت.

كافىـ به نقل از صفوان جمّال ـ: چند روز پشت سرِ امام صادق عليه السلام نماز خواندم. ايشان، در نمازى هم كه بلند خوانده نمى شود، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را بلند مى گفت، و در هر دو سوره، بلند مى گفت.

الأمالى، طوسىـ به نقل از ابو حفص صائغ ـ: پشت سرِ امام صادق عليه السلام نماز خواندم، و او «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را با صداى بلند گفت.

قرب الإسنادـ به نقل از حنّان بن سَدير ـ: نماز مغرب را پشت سرِ امام صادق عليه السلام خواندم. بلند گفت: «به خداى شنواىِ دانا پناه مى برم از شيطانِ رانده شده؛ و به خدا پناه مى برم از اين كه شياطين، نزد من بيايند». سپس «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را هم با صداى بلند گفت.

امام رضا عليه السلام:بلند گفتن «بسم اللّه الرحمن الرحيم» در همه نمازها، سنّت [و مستحّب]است.

عيون أخبار الرضا عليه السلامـ به نقل از رجاء بن ابى ضحّاك ـ: مأمون، مرا فرستاد تا على بن موسى [الرضا عليه السلام]را از مدينه [به خراسان] بياورم. من از مدينه تا مرو با ايشان بودم. به خدا سوگند، مردى خداترس تر از او نديدم. در همه نمازهايش، در شب و روز، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را بلند مى گفت.

امام صادق عليه السلام:خاندان محمّد صلى الله عليه و آله بر بلند گفتن «بسم اللّه الرحمن الرحيم»، هم داستان اند.

دعائم الإسلام:براى ما روايت شده است كه پيامبر خدا و على و حسن و حسين و على بن الحسين و محمّد بن على و جعفر بن محمّد ـ كه درودهاى خدا بر همه ايشان باد ـ در نمازهايى كه قرائت در آنها بلند خوانده مى شود، در آغاز «فاتحة الكتاب» وآغاز سوره، در هر ركعتى، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را بلند مى گفتند، و در نمازهايى كه هر دو سوره در آنها آهسته خوانده مى شود، آن را آهسته مى گفتند. و امام زين العابدين عليه السلام فرموده است: «ما فرزندان فاطمه عليهاالسلام بر اين، هم داستانيم» علّامه حلّى رحمه الله در تذكرة الفقهاء مى گويد: در نمازهايى كه با صداى بلند خوانده مى شوند، بلند گفتن «بسم اللّه الرحمن الرحيم»، واجب است، و در نمازهاى آهسته، از نظر علماى اماميه، بلند گفتن آن در اوّل حمد و اوّل سوره مستحب است. شافعى مى گويد: بلند گفتن «بسم اللّه» قبل از حمد و سوره در نمازهاى بلند و آهسته، هر دو، مستحب است. عمر و ابن زبير و ابن عبّاس و ابن عمر و ابو هريره و عطا و طاووس و ابن جبير و مجاهد، همين نظر را دارند.؛ امّا ثورى و اَوزاعى و ابوحنيفه و احمد و ابو عبيد گفته اند: در هيچ حال، نبايد آن را با صداى بلند گفت. نخعى گفته است: بلند گفتن آن، بدعت است. مالك مى گويد: مستحب است كه «بسم اللّه»، بلند قرائت نشود. ابن ابى ليلى، حَكَم و اسحاق گفته اند: چه بلند گفته شود و چه آهسته، در هر دو صورت، نيكوست (ر. ك: تذكرة الفقهاء: ج 3 ص 152)..