حدیث دربارهبلند گفتن «بسم اللّه الرحمن الرحيم» توسّط پيامبر خدا صلى الله عليه و آله

الإمام الباقر عليه السلام:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله إذا تَهَجَّدَ بِالقُرآنِ تَسمَعُ لَهُ قُرَيشٌ بِحُسنِ صَوتِهِ ۱، وكانَ إذا قَرَأَ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» فَرّوا عَنهُ. ۲

امام باقر عليه السلام:هر گاه پيامبر خدا، نيمه هاى شب [در نماز] قرآن تلاوت مى كرد، به سبب صوت نيكويش، قريش به آن گوش مى دادند، و چون «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را مى خواند، از او مى گريختند.

۱.في بحار الأنوار: «لِحُسن قراءته».

۲.تفسير القمّي: ج 2 ص 20 عن أبي حمزة الثمالي، بحار الأنوار: ج 85 ص 82 ح 25.

کلیدواژه‌ها بسمله گفتن بسم الله آداب بسم الله گفتن بلند گفتن بلند گفتن بسم الله الرحمن الرحیم توسط پیامبر خدا صلی الله علیه و آله

احادیث دیگر این موضوع

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: پيامبر خدا، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را بلند مى گفت.

امام باقر عليه السلام:پيامبر خدا، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را با صداى بلند مى گفت و قريش با شنيدن آن مى گريختند. پس خداوند عز و جل اين آيه را فرو فرستاد: «و هر گاه در قرآن، پروردگارت را بر يكتايى اش ياد كنى، از سرِ بيزارى، پشت مى كنند و مى گريزند» .

تفسير العيّاشىـ به نقل از زيد بن على ـ: خدمت امام باقر عليه السلام رسيدم. امام عليه السلام «بسم اللّه الرحمن الرحيم» گفت و سپس فرمود: «مى دانى در باره بسم اللّه الرحمن الرحيم چه نازل شده است؟». گفتم: خير. فرمود: «پيامبر خدا، قرآن را خوش تر از هر كس مى خوانْد. ايشان در جلو كعبه نماز مى گزارد و با صداى بلند مى خواند. عتبة بن ربيعه وشيبة بن ربيعه و ابوجهل بن هشام و گروهى از ايشان (كافران) به خواندن او گوش مى دادند. پيامبر صلى الله عليه و آله بسم اللّه الرحمن الرحيم را بسيار مى خواند و آن را با صداى بلند مى گفت. [قريش] مى گفتند: محمّد، نام خدايش را فراوان تكرار مى كند و عاشق اوست! سپس كسى را مأمور مى كردند كه برخيزد و به نماز خواندن پيامبر صلى الله عليه و آله گوش كند، و مى گفتند: هر گاه «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را رد كرد، به ما خبر ده تا برخيزيم و به قرائتش گوش دهيم. پس، خداوند در اين باره نازل كرد: «و هر گاه در قرآن پروردگارت را به يكتايى اش ياد كنى (يعنى: بسم اللّه الرحمن الرحيم بگويى)، از سرِ بيزارى، پشت مى كنند و مى گريزند» .

امام صادق عليه السلام:«بسم اللّه الرحمن الرحيم» را پنهان داشتند، مقصود از پنهان داشتن، ترك كردن آن در سوره و آن را جزء سوره نشمردن است. و به خدا سوگند كه بهترين نام ها را پنهان داشتند. پيامبر خدا، هر گاه وارد خانه اش مى شد و قريش گِرد او جمع مى شدند، با صداى بلند «بسم اللّه الرحمن الرحيم» مى گفت و قريش مى گريختند. پس خداوند عز و جل اين آيه را فرو فرستاد: «و هر گاه در قرآن، پروردگارت را به يكتايى اش ياد كنى، از سرِ بيزارى، پشت مى كنند و مى گريزند» .

تفسير فراتـ به نقل از عمرو بن شمر ـ: از امام صادق عليه السلام پرسيدم: من، پيش نماز قوم خود مى شوم. آيا «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را بلند بگويم؟ فرمود: «آرى. آن را بلند بگو. پيامبر خدا، آن را بلند مى گفت». سپس فرمود: «پيامبر خدا، قرآن را خوش تر از هر كسى مى خواند. هر گاه شب براى نماز بر مى خاست، ابو جهل و مشركان مى آمدند و به قرآن خواندن او، خوب گوش مى دادند و چون بسم اللّه الرحمن الرحيم مى گفت، انگشتانشان را در گوش هايشان مى گذاشتند و مى گريختند، و آن را كه تمام مى كرد، دوباره مى آمدند و گوش مى دادند. ابوجهل مى گفت: پسر ابو كَبشه (يعنى پيامبر صلى الله عليه و آله)، نام خدايش را تكرار مى كند و عاشق اوست!». امام صادق عليه السلام فرمود: «او راست مى گفت، هر چند آدم بسيار دروغگويى بود. پس خداوند فرو فرستاد: «و هر گاه در قرآن پروردگارت را به يكتايى اش ياد كنى، از سرِ بيزارى، پشت مى كنند و مى گريزند» ؛ و آن يعنى بسم اللّه الرحمن الرحيم بود».