حدیث دربارهدر هر كارى

الإمام عليّ عليه السلام:قولوا عِندَ افتِتاحِ كُلِّ أمرٍ صَغيرٍ أو عَظيمٍ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ. ۱

امام على عليه السلام:در شروع هر كارى، كوچك يا بزرگ، بگوييد: «بسم اللّه الرحمن الرحيم».

۱.التوحيد: ص 232 ح 5 عن محمّد بن زياد ومحمّد بن سيّار عن الإمام العسكري عن آبائه عليهم السلام، التفسير المنسوب إلى الإمام العسكري عليه السلام: ص 28 ح 9 عن الإمام الباقر عن أبيه عن جدّه عن الإمام الحسن عنه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 92 ص 233 ح 14.

کلیدواژه‌ها بسمله گفتن بسم الله جایگاه های ذکر بسم الله در هر کاری

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس كارى را با «بسم اللّه» آغاز كند، خداوند، او را مى آمرزد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كارِ بااهمّيتى كه با نام خدا آغاز نشود، بى دنباله (ناتمام) است.

امام صادق عليه السلام:درهاى گناه را با پناه بردن به خدا [و گفتنِ «اعوذ باللّه»] ببنديد، و درهاى طاعت را با بردنِ نام خدا باز كنيد.

امام صادق عليه السلام:گفتنِ «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را وا مگذاريد، هر چند پيش از خواندن شعرى.

امام صادق عليه السلام:گاه يكى از شيعيان ما، در آغاز كارى، گفتنِ «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را ترك مى گويد و از اين رو، خداوند، او را به امر ناخوشايندى گرفتار مى سازد تا وى را متوجّه سپاس گزارى از خداوند بزرگ و ثناى او گردانَد و لكّه ننگِ تقصير در ترك «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را از او بزدايد. يك بار عبد اللّه بن يحيى نزد امير مؤمنان رفت. جلو ايشان چهارپايه اى بود و به عبد اللّه فرمود كه روى آن چهارپايه بنشيند. تا عبد اللّه نشست، چهارپايه كج شد و او به سر افتاد و سرش شكست و خون جارى شد. امير مؤمنان دستور داد آب آوردند و خونش را شست. سپس فرمود: «نزديك من بيا». عبد اللّه نزديك شد. ايشان دستش را بر شكاف سر او ـ كه از شدّت درد آن، تاب نمى آورد ـ نهاد و بر آن، دست كشيد و در آن، آب دهان انداخت. بلافاصله، زخم سر به هم آمد، به طورى كه انگار اصلاً صدمه اى نديده است. سپس امير مؤمنان فرمود: «اى عبد اللّه! ستايش، خدا را كه زدودنِ گناهان شيعيان ما را در دنيا با ايجاد رنج و گرفتارى براى آنان قرار داد تا همچنان طاعت هايشان برقرار بماند و براى آنها پاداش داده شوند.». عبد اللّه بن يحيى گفت: اى امير مؤمنان! مرا آگاه كردى و آموختى. اكنون اگر صلاح مى دانى، به من بفرما كه چه گناهى مرتكب شده بودم كه به سبب آن، در اين مجلس تنبيه شدم، تا ديگر آن را تكرار نكنم. امير مؤمنان فرمود: «وقتى نشستى، نگفتى: بسم اللّه الرحمن الرحيم. پس خداوند، اين تنبيه را براى غفلت تو از كارى قرار داد كه به آن فرا خوانده شده اى، تا با اين وسيله، تو را [از اين گناه] پاك گرداند. مگر نمى دانى كه پيامبر خدا برايم گفت كه خداوند عز و جل فرمود: هر كار مهمّى كه در آن، بسم اللّه گفته نشود، ناقص است؟!». عبد اللّه بن يحيى گفت: بله، پدر و مادرم به فدايت! از اين پس، آن را ترك نمى كنم. امير مؤمنان فرمود: «در اين صورت، محفوظ و خوش بخت خواهى بود».