حدیث دربارهراندن شيطان

عنه صلى الله عليه و آله:إنّ اللّهَ أمَرَ يَحيَى بنَ زَكَرِيّا بِخَمسِ كَلِماتٍ أن يَعمَلَ بِها ويَأمُرَ بَني إسرائيلَ أن يَعمَلوا بِها. فَقالَ:. آمُرُكُم أن تَذكُرُوا اللّهَ؛ فَإِنَّ مَثَلَ ذلِكَ كَمَثَلِ رَجُلٍ خَرَجَ العَدُوُّ في أثَرِهِ سِراعا، حَتّى إذا أتى عَلى حِصنٍ حَصينٍ فَأَحرَزَ نَفسَهُ مِنهُم؛ كَذلِكَ العَبدُ لا يُحرِزُ نَفسَهُ مِنَ الشَّيطانِ إلّا بِذِكرِ اللّهِ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند به يحيى پسر زكريا، پنج فرمان داد كه هم خود به كار ببندد و هم به بنى اسرائيل بفرمايد كه به كارشان بندند. پس فرمود: «. شما را فرمان مى دهم كه خدارا ياد كنيد؛ زيرا داستان ياد خدا كردن، داستان آن مردى است كه دشمن در پىِ او شتابان روان گشته است، و او به دژى استوار مى رسد و خود را از گزند دشمن، نگه مى دارد. بنده نيز خويشتن را از گزند شيطان، نگه نمى دارد، مگر با ياد و نام خدا.

۱.سنن الترمذي: ج 5 ص 148 ح 2863، مسند ابن حنبل: ج 6 ص 90 ح 17170، المستدرك على الصحيحين: ج 1 ص 583 ح 1534، صحيح ابن حبّان: ج 14 ص 124 ح 6233 كلّها عن الحارث الأشعري نحوه، كنز العمّال: ج 15 ص 914 ح 43577.

کلیدواژه‌ها یاد کردن و فراموش کردن خدا برکت های یاد خدا راندن شیطان

احادیث دیگر این موضوع

تفسير العيّاشىـ به نقل از على بن ابى حمزه ـ: از امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خداوند كه: «در حقيقت، كسانى كه [از خدا] پروا دارند، چون وسوسه اى از جانب شيطان بديشان رسد، [خدا را] به ياد مى آورند و به ناگاه، بينا مى شوند» پرسيدم كه: اين وسوسه چيست؟ فرمود: «مقصود، گناه است كه بنده قصد آن مى كند، سپس به ياد خدا مى افتد و چشمش باز مى شود و خوددارى مى ورزد».

الكافىـ به نقل از ابو بصير ـ: از امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خداوند عز و جل پرسيدم كه: «در حقيقت، كسانى كه [از خدا] پروا دارند، چون وسوسه اى از جانب شيطان بديشان رسد، [خدا را] به ياد آورند و به ناگاه، بينا مى شوند» . فرمود: «مقصود، اين است كه بنده، آهنگ گناه مى كند؛ امّا يادآور [خدا] مى شود (به خود مى آيد) و خوددارى مى ورزد. اين است فرموده او كه: «[خدا را] به ياد آورند و به ناگاه، بينا مى شوند» .

تفسير القمّى:[در باره آيه] «در حقيقت، كسانى كه [از خدا] پروا دارند، چون وسوسه اى از جانب شيطان بديشان رسد، [خدا را] به ياد آورند و به ناگاه بينا مى شوند» ، فرمود: «هر گاه شيطان، آنان را به ياد گناهان بيندازد و بر آنها وادارشان كند به ياد خدا مى افتند و به ناگاه، بينا مى شوند».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شيطان، هر گاه نام و ياد خدا را بشنود، تا محلّ روحاء محلّى ميان مكه و مدينه در سى و يا چهل ميلى مدينه است و نيز روستايى در رحبه شام است. به هر حال، مراد، جاى دور دست است. دور مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شيطان، بر روى هر دلى بختك انداخته است. هر گاه آن دل، نام خدا را ياد كند، شيطان، وا پس مى رود و ذوب مى شود، و هر گاه ياد خدا را وا نهد، شيطان او را فرو مى بلعد و به سوى خود مى كِشَد و فريبش مى دهد و مى لغزاند و به سركشى مى افكند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شيطان، پوزه خود را بر روى دل آدمى نهاده است. هر گاه آدمى ياد خدا كند، شيطان، وا پس مى رود، و هر گاه فراموش كند، دل او را فرو مى بلعد. اين است [معناى] وسوسه گرِ وا پس رونده.

علل الشرائعـ به نقل از ابو بصير ـ: از امام صادق عليه السلام در باره معناى «خنّاس» پرسيدم. فرمود: «ابليس، دل را فرو مى بلعد، و هر گاه خدا ياد شود، وا پس مى رود. پس، بدين سبب، او را خنّاس (وا پس رونده) ناميده اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه عدّه اى گِرد آيند و به ياد خداى متعال بپردازند، شيطان و دنيا از ايشان كناره مى گيرند، و شيطان به دنيا مى گويد: نمى بينى چه مى كنند؟ دنيا مى گويد: مهم نيست؛ زيرا پراكنده كه شدند، گردنشان را مى گيرم.