حدیث دربارههنگام غافل بودن مردم

شعب الإيمان عن ابن عمر عن رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ذاكِرُ اللّهِ فِي الغافِلينَ مِثلُ الَّذي يُقاتِلُ عَنِ الفارّينَ، وذاكِرُ اللّهِ فِي الغافِلينَ مِثلُ الشَّجَرَةِ الخَضراءِ في وَسَطِ الشَّجَرِ الَّذي قَد تَحاتَّ ۱؛ يَعني مِنَ الضَّريبِ ۲. ۳

شعب الإيمانـ به نقل از ابن عمر ـ: پيامبر خدا فرمود: «كسى كه در ميان غافلان به ياد خداوند باشد، همانند كسى است كه ديگران مى گريزند و او مى رزمد. كسى كه در ميان غافلان به ياد خدا باشد، همانند درختى سرسبز است در ميان درختانى كه برگ هايشان از سرماى شديد، ريخته باشد».

۱.تَحاتّ: أي تساقط (النهاية: ج 1 ص 337 «حتت»).

۲.الضَّريب: هو الجَلِيد (النهاية: ج 3 ص 80 «ضرب»).

۳.شُعب الإيمان: ج 1 ص 411 ح 565، كنز العمّال: ج 1 ص 430 ح 1857.

کلیدواژه‌ها یاد کردن و فراموش کردن خدا مهم ترین اوقات یاد خدا هنگام غافل بودن مردم

احادیث دیگر این موضوع

المعجم الكبيرـ به نقل از عصمة بن مالك ـ: پيامبر خدا فرمود: «محبوب ترين كار در نزد خداوند عز و جل، تسبيح سخن است.». گفتيم: اى پيامبر خدا! تسبيح سخن چيست؟ فرمود: «اين كه عدّه اى سرگرم سخن گفتن باشند و انسان، تسبيح بگويد».

امام على عليه السلام:پيامبر خدا فرمود: «محبوب ترين تسبيح در نزد خداوند عز و جلتسبيحِ سخن است.». گفته شد: اى پيامبر خدا! تسبيح سخن چيست؟ فرمود: «[وقتى] مردم، غرق در ياوه و باطل و غفلت خود هستند، چه نيكوست كه در اين ميان، آدمى مشغول دعا و ذكر و تسبيح خدا شود!».

امام صادق عليه السلامـ به نقل از پدرانش عليهم السلام ـ: پيامبر خدا فرمود: «محبوب ترين تسبيح در نزد خداوند عز و جل، تسبيحِ سخن است.». گفته شد: اى پيامبر خدا! تسبيح سخن چيست؟ فرمود: «اين كه انسان، سخنانى در باره آزمندى به دنيا و [زرق و برقِ] باطل آن بشنود و از شنيدن آنها اندوهناك شود و خداوند عز و جل را ياد كند».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آن كه در ميان غافلان به ياد خداوند عز و جل باشد، همانند كسى است كه به جاى فراريان مى جنگد و كسى كه به جاى فراريان بجنگد، [پاداشِ] بهشت دارد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه در ميان غافلان به ياد خدا باشد، به سانِ كسى [در ميدان جهاد]است كه ديگران مى گريزند و او پايدارى مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ياد كننده خدا در ميان غافلان، همچون رزمنده در مقايسه با فراريان است. ياد كننده خدا در ميان غافلان، همچون چراغ در اتاق تاريك است. آن كه خدا را در ميان غافلان ياد مى كند، خداوندْ جايگاه او [در بهشت] را به وى مى شناسانَد و از آن پس، او عذاب نمى شود. ياد كننده خدا در ميان غافلان، به شمار همه انسان ها و بهايم در بازار، مزد دارد. خداوند به ياد كننده خدا در ميان غافلان، نظرى مى افكند و از آن پس، هرگز او را عذاب نمى كند. و كسى كه در بازار به ياد خدا باشد، در روزى كه خدا را ديدار مى كند، به عدد هر تار مويى نورى دارد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ياد كننده خدا در جمع غافلان، مانند كسى است كه ديگران مى گريزند و او مى جنگد. ياد كننده خدا در جمع غافلان، مانند چراغ در اتاق تاريك است. ياد كننده خدا در جمع غافلان، مانند درخت سرسبز در ميان درختان [خشكيده] است. آن كه خدا در جمع غافلان ياد مى كند، خداوندْ جايگاه او در بهشت را به وى مى شناساند. آن كه ياد كننده خدا در جمع غافلان ياد مى كند، خداوند به عدد هر گويا و گنگى، گناهانش را مى آمرزد. گويا، آدميان اند و گنگ، جانوران.

امام على عليه السلامـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: ياد كننده خدا در ميان غافلان، همانند درخت (/ بوته) سرسبز در ميان گياهان خشكيده، و همانند خانه آباد در ميان خانه هاى ويران است.