حدیث دربارهالهام
امام على عليه السلام:خدا را ياد كردن، نه از آداب زبان است و نه از راه هاى انديشه؛ بلكه نخست از ياد شونده (خدا) است و سپس از ياد كننده. ۳
۱.المَنسِم: المذهَب والوَجه منه (لسان العرب: ج 12 ص 576 «نسم»).
والمراد أنّ اللّه تعالى هو الذي يوفّق العبد ويهيّئ له أسباب الذكر، فالذكر أوّلاً من اللّه، وثانيا من العبد الذي يباشر الذكر ويظهره على لسانه، كما اُشير إليه في ذيل الحديث.
۲.غررالحكم: ح 2091.
۳.يعنى اين، خداوند متعال است كه به بنده توفيق مى دهد و اسباب ياد خود را براى بنده فراهم مى آورد. پس ذكر، در مرتبه اوّل، از جانب خود خداست و سپس از بنده كه به آن مى پردازد و بر زبانش مى آورد.