حدیث دربارهياد كردن زبانى، ياد كردن در مصيبت، و ياد كردن در مواجهه با حرام هاى خدا

عنه عليه السلامـ فِي الحِكَمِ المَنسوبَةِ إلَيهِ ـ: الذِّكرُ ذِكرانِ: أحَدُهُما ذِكرُ اللّهِ وتَحميدُهُ، فَما أحسَنَهُ وأعظَمَ أجرَهُ! وَالثّاني ذِكرُ اللّهِ عِندَ ما حَرَّمَ اللّهُ، وهُوَ أفضَلُ مِنَ الأَوَّلِ. ۱

امام على عليه السلامـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: ياد خدا، دو گونه است: يكى بردن نام خدا و ستودن اوست، و چه نيكوست اين ياد و چه بزرگ است پاداش آن! و دوم، به ياد خدا بودن در هنگام مواجه شدن با آنچه خدا حرام كرده است، و اين، برتر از اوّلى است.

۱.شرح نهج البلاغة: ج 20 ص 347 ح 985.

کلیدواژه‌ها یاد کردن و فراموش کردن خدا اقسام یاد خدا یاد کردن زبانی یاد کردن در مصیبت و یاد کردن در مواجهه با حرام های خدا

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ياد كردن [از خدا]، دو گونه است: ياد كردن از خدا با زبان، كه خوب است؛ و به ياد خدا بودن در هنگام رو به رو شدن با آنچه بر تو حرام كرده است و خويشتندارى از ارتكاب آن، كه اين، برتر است.

امام على عليه السلام:ياد كردن از خدا، دو گونه است: ياد خدا كردن در هنگام مصيبت، و از اين برتر، ياد خدا كردن در هنگام رو به رو شدن با حرام هاى اوست؛ زيرا تو را از ارتكاب آنها باز مى دارد.