حدیث دربارهگوناگون

نهج الذکر ج ۱، ص ۹۳، ح ۱۳۹

امام علی علیه‌السلام

الإمام عليّ عليه السلام:الذِّكرُ أفضَلُ الغَنيمَتَينِ. ۱

امام على عليه السلام:ياد خدا، بهترين غنيمت است.

۱.غرر الحكم: ح 1672.

کلیدواژه‌ها امامت 2 امامت خاصه امام علی علیه السلام فضایل امام علی از زبان پیامبر خدا صلی الله علیه و آله گوناگون

احادیث دیگر این موضوع

۸

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهترينِ اوقات مؤمن، زمانى است كه خداوند عز و جل را ياد مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در وصف اولياى خدا ـ: مردم، به دنيا خوش اند و آنان به ياد خدا خوش اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهترين بندگان خدا، آنان اند كه براى ياد كردن خدا، خورشيد و ماه و ستارگان و سايه ها را زير نظر دارند. يعنى براى شناخت اوقات نماز و عبادات، طلوع و غروب خورشيد و ماه و ستارگان را زير نظر دارند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه مرد مسلمانى در مسجدها براى نماز و ياد خدا اقامت گزيند، خداوند، از وجود او چنان شاد مى شود كه كسانِ مسافر از باز گشتن مسافرشان به نزد خود، شادمان مى شوند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر دَونده اى، خطّ پايانى دارد و خطّ پايان آدميزاد، مرگ است. پس بر شما باد ياد خدا، كه كارِ شما را سهولت مى بخشد در فيض القدير، «شما را آرامش مى بخشد» آمده كه اين، مناسب تر است و مقصود، اين است كه ياد خداوند، غم و تشويش هاى دنيا را از ياد شما مى برد. و به آخرت، راغب مى گرداند!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:با ياد خدا و با روح او سيّد رضى رحمه الله، در ذيل اين حديث مى گويد: «مقصود از روح در اين جا قرآن است، از باب تشبيه آن به روح كه جانداران را زنده مى دارد و باعث مى شود كه بدن ها قابل استفاده باشند» و معنايش اين است كه با ياد خدا و قرآن او، يكديگر را دوست بداريد. نيز، ر. ك: النهاية: ذيل «روح». يكديگر را دوست بداريد.

امام على عليه السلام:فرمان بُردار خدا و همدمِ ياد او باش و در آن حال كه از او روى مى گردانى، روى آوردن او را به خود، در نظر آور. او تو را به عفو خويش فرا مى خواند و در فضل خويش، غوطه وَرَت مى سازد.

امام صادق عليه السلامـ در سخنرانى اى كه در آن از پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان عليهم السلام ياد مى كند ـ: پيامبر خدا، پيامى را كه براى آن فرستاده شده بود، ابلاغ كرد و مأموريتش را اجرا نمود و بارهاى نبوّت را كه بر دوش او نهاده شده بود، به منزل رساند و براى پروردگارش، شكيبايى ورزيد و در راه او جهاد كرد و امّتش را راه نمايى نمود و آنان را به نجات، فرا خواند و به ياد خدا تشويقشان كرد.