حدیث دربارهجايگاه يادكننده خدا

عنه عليه السلام:الآخِرَةُ دارُ قَرارٍ، وَالدُّنيا دارُ فَناءٍ وزَوالٍ، ولكِنَّ أهلَ الدُّنيا أهلُ غَفلَةٍ، وكَأَنَّ المُؤمِنينَ هُمُ الفُقَهاءُ؛ أهلُ فِكرَةٍ وعِبرَةٍ، لَم يُصِمَّهُم عَن ذِكرِ اللّهِ جَلَّ اسمُهُ ما سَمِعوا بِآذانِهِم، ولَم يُعمِهِم عَن ذِكرِ اللّهِ ما رَأَوا مِنَ الزِّينَةِ بِأَعيُنِهِم، فَفازوا بِثَوابِ الآخِرَةِ، كَما فازوا بِذلِكَ العِلمِ. ۱

امام باقر عليه السلام:آخرت، سراى ماندن است و دنيا، سراى نابودى و رفتن. امّا اهل دنيا غافل اند و گويا تنها مؤمنان اند كه مى فهمند و اهل انديشيدن و پند آموختن اند. آنچه با گوش هايشان شنيده اند، آنان را از يادِ خداوندِ عز و جل، كَر نساخته است، و هر زرق و برقى كه چشمانشان ديده، از ياد خدا كورشان نگردانيده است. از اين رو، به پاداش آخرت رسيده اند، چنان كه به اين دانش رسيده اند.

۱.الكافي: ج 2 ص 133 ح 16 عن جابر، بحار الأنوار: ج 73 ص 36 ح 17؛ البداية والنهاية: ج 9 ص 310 عن جابر نحوه.

کلیدواژه‌ها یاد کردن و فراموش کردن خدا تشویق به یاد کردن از خدا جایگاه یادکننده خدا

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به ابو رَزين ـ: اى ابو رزين! هر گاه خلوت كردى، زبانت را به ذكر خداوند عز و جل بجنبان؛ زيرا تا زمانى كه ذكر پروردگارت را بگويى، پيوسته در حال نمازى. اگر در آشكار باشى، مانند نمازِ آشكار است، و اگر در خلوت باشى، مانند نمازِ در خلوت است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:تا زمانى كه خدا را ياد كنى، ايستاده باشى يا نشسته، در بازار يا در انجمن و يا هر كجاى ديگر كه باشى، پيوسته در حال نماز و عبادتى.

امام باقر عليه السلام:مؤمن، تا زمانى كه خدا را ياد كند، ايستاده باشد يا نشسته و يا دراز كشيده، پيوسته در حال نماز است. خداوند متعال مى فرمايد: «آنان كه خدا را، ايستاده و نشسته و به پهلو خفته، ياد مى كنند و در آفرينش آسمان ها و زمين مى انديشند، [مى گويند:] اى پروردگار ما! تو اين همه را بيهوده نيافريده اى. منزّهى تو! پس ما را از عذاب آتش [دوزخ]، نگه دار» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى عز و جل فرمود: «بنده من! من، آن جايم كه تو به من گمان برى، و هر گاه مرا ياد كنى، من با تو هستم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى عز و جل مى فرمايد: «من با بنده خويش هستم، هر آن گاه كه او مرا ياد كند و لبانش به ياد من بجنبد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در تورات تحريف ناشده، نوشته شده است كه موسى عليه السلام از پروردگارش پرسيد و گفت: اى پروردگار من! آيا تو به من نزديكى تا با تو نجوا كنم، يا دورى تا آوازت دهم؟ خداوند به او وحى فرمود: «اى موسى! من، همنشين كسى هستم كه مرا ياد كند». موسى عليه السلام گفت: در آن روز كه پرده اى جز پرده تو نيست، چه كسى در پرده توست؟ فرمود: «آنان كه مرا ياد مى كنند و من، يادشان مى كنم و براى من، يكديگر را دوست مى دارند و من نيز دوستشان مى دارم. اينان، كسانى هستند كه هر گاه بخواهم به زمينيان گزندى برسانم، به ياد ايشان مى رفتم و به خاطر آنان، گزند را از زمينيان مى گردانم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:موسى بن عمران عليه السلام آن گاه كه با پروردگارش به راز و نياز پرداخت، گفت: اى پروردگار من! آيا تو از من دورى تا كه آوازت دهم، يا نزديكى تا آهسته بخوانمت؟ خداوند عز و جل به او وحى فرمود: «من، همنشين كسى هستم كه مرا ياد كند». موسى عليه السلام گفت: اى پروردگار من! [گاه] در وضعيتى هستم كه تو را ارجمندتر از آن مى دانم كه در آن وضع، يادت كنم! فرمود: «اى موسى! در هر وضعيتى مرا ياد كن».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:موسى عليه السلام گفت: اى پروردگار من! آيا تو نزديكى تا آهسته بخوانمت، يا دورى كه صدايت بزنم؟ زيرا من، همهمه صداى تو را مى شنوم؛ امّا نمى بينمت! پس تو كجايى؟ خداوند فرمود: «پشت سرِ تو، و پيش روى تو، و در سمت راست و سمت چپ تو. اى موسى! من، آن گاه كه بنده ام مرا ياد كند، همنشين اويم و هر گاه مرا بخواند، با او هستم».