ابو ايّوب انصارى
2 حدیث
الأربعون حديثا عن عليّ بن محمّد:رَأَيتُ ابنَةَ أبِي الأَسوَدِ الدُّؤَلِيِّ وَبينَ يَدَي أبيها خَبيصٌ ۱ فَقالَت: يا أبَه، أطعِمني، فَقالَ: افتَحي فاكِ. قالَ: فَفَتَحَت، فَوَضَعَ فيهِ مِثلَ اللَّوزَةِ، ثُمَّ قالَ لَها: عَلَيكِ بِالتَّمرِ؛ فَهُو أنفَعُ وأشبَعُ.
فَقالَت: هذا أنفَعُ وأنجَعُ؟
فَقالَ: هذَا الطَّعامُ بَعَثَ بِهِ إلَينا مُعاوِيَةُ يَخدَعُنا بِهِ عَن حُبِّ عَلِيّ بنِ أبي طالِبٍ عليه السلام.
فَقَالَت: قَبَّحَهُ اللّهُ! يَخدَعُنا عَنِ السَّيِدِ المُطَهَّرِ بِالشَّهدِ المُزَعفَرِ؟ تُبّا لِمُرسِلِهِ وآكِلِهِ! ثُمَّ عالَجَت نَفسَها وقاءَت ما أكَلَت مِنهُ، وأنشَأَت تَقولُ باكِيَةً:
أ بِالشَّهدِ المُزَعفَرِ يَا بنَ هِندٍ
نَبيعُ إلَيكَ إسلاما ودينا
فَلا وَاللّهِ لَيسَ يَكونُ
الأربعون حديثاًـ به نقل از على بن محمّد ـ: دختر ابو الأسود دُئِلى را ديدم كه به پدرش مى گويد: از اين حلواى چرب و شيرينِ پيش رويت به من بخوران. گفت: دهانت را بگشاى.
او گشود و پدرش به اندازه يك بادام از آن حلوا در دهانش نهاد و سپس به او گفت: خرما بخور كه سودمندتر است و بهتر سير مى كند.
دخترش گفت: اين، سودمندتر و پر فايده تر است.
گفت: اين خوراك را معاويه برايمان فرستاده است تا ما را به وسيله آن، از دوستى على عليه السلام منحرف كند.
گفت: خدا زشتش بدارد! ما را با حلواى زعفرانى از سرور روحانى جدا مى سازد؟ نفرين بر فرستنده و خورنده اش!
سپس كارى كرد تا آنچه خورده بود، بالا آورْد و در حالى كه مى گريست، چنين سرود:
اى پسر هند! آيا در برابر حلواى زعفرانى
اسلام و دينمان را به تو
وقعة صفّين عن الأعمش:كَتَبَ مُعاوِيَةُ إلى أبي أيّوبَ خالدِ بنِ زَيدٍ الأَنصارِيِّ ـ صاحب مَنزلِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، وكانَ سَيِّدا مُعَظَّما مِن ساداتِ الأَنصارِ، وكانَ مِن شيعَةِ عَلِيٍّ عليه السلام ـ كِتابا، وَكَتَبَ إلى زِيادِ بنِ سُمَيَّةَ ـ وكانَ عامِلاً لِعَلِيٍّ عليه السلام عَلى بَعضِ فارِسٍ ـ كِتابا؛ فَأَمّا كِتابُهُ إلى أبي أيّوبَ فكان سطرا واحدا: لا تنسى شَيْباءُ أبا عُذرتها، ولا قاتلَ بِكرها.
فلم يَدرِ أبو أيّوبَ ما هُوَ؟ فَأَتى بِهِ عَلِيّا وقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ! إنَّ مُعاوِيَةَ ابنَ أكّالَةِ الأَكبادِ، وكَهفَ المُنافِقينَ، كَتَبَ إلَيَّ بِكِتابٍ لا أدري ما هُوَ؟ فَقالَ لَهُ عَلِيٌّ: وأينَ الكِتابُ؟ فَدَفَعَهُ إلَيهِ فَقَرَأَهُ وقالَ:
نَعَم، هذا مَثَلٌ
وقعة صفّينـ به نقل از اَعمَش ـ: معاويه به ابو ايّوب خالد بن زيد انصارى، صاحبْ خانه پيامبر خدا، كه سرورى بزرگ در ميان بزرگان انصار و از پيروان على عليه السلام بود ـ نامه نوشت و به زياد بن سميّه هم كه كارگزار على عليه السلام در بخشى از فارس بود، نامه نوشت. نامه اش به ابو ايّوب، يك سطر بيشتر نبود: نوعروس، شب زفاف [نخستين شوهر] و نيز نخستين فرزندش را از ياد نمى بَرَد.
پس ابو ايّوب، منظورش را نفهميد و آن را نزد على عليه السلام آورد و گفت: اى امير مؤمنان! معاويه فرزند [هند]جگرخوار و پناهگاه منافقان، به من نامه اى نوشته است كه معنايش را نفهميدم.
على عليه السلام به او فرمود: «نامه كجاست؟». ابو ايّوب، نامه را به ايشان داد.
على عليه السلام نامه را خواند و فرمود: «آرى؛ اين، يك ضرب المثل است.
۱.وقعة صفّين: ص 366.