حدیث دربارهپيشگويى امام درباره دشنام گفتن به او و بيزارى جستن از وى

المستدرك على الصحيحين عن أبي صادق:قالَ عَلِيٌّ رضى الله عنه: إنَّكُم سَتُعرَضونَ عَلى سَبّي، فَسُبّوني، فَإِن عُرِضَت عَلَيكُم البَراءَةُ مِنّي فَلا تَبَرَّؤوا مِنّي، فَإِنّي عَلَى الإِسلامِ، فَليَمدُد أحَدُكُم عُنُقَهُ ـ ثَكَلَتهُ اُمُّهُ ـ؛ فَإِنَّهُ لا دُنيا لَهُ ولا آخِرَةَ بَعدَ الإِسلامِ. ثُمَّ تَلا: «إِلَا مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئنٌّ بِالْاءِيمَـنِ» ۱. ۲
المستدرك على الصحيحينـ به نقل از ابو صادق ـ: امام على عليه السلام: «به شما، دشنام گفتن به من پيشنهاد خواهد شد. [در اين صورت،] مرا دشنام بگوييد؛ ولى اگر بيزارى جستن از من به شما پيشنهاد شد، از من بيزارى مجوييد، كه من مسلمانم. [در چنين موقعيتى،] هر كدام از شما بايد گردنش را آماده كند.؛ چرا كه بعد از اسلام، نه دنيايى براى او هست، نه آخرتى». آن گاه، اين آيه را خواند: « «مگر كسى كه مجبور شده؛ ولى قلبش با ايمان، اطمينان يافته است» ».
۱.النحل: 106.
۲.المستدرك على الصحيحين: ج 2 ص 390 ح 3365 وراجع الأمالي للطوسي: ص 364 ح 765 والغارات: ج 2 ص 637 والمناقب للكوفي: ج 2 ص 417 ح 900 و ص 419 ح 902 وغرر الحكم: ح 3858 وبحار الأنوار: ج 39 ص 316 ح 13.

احادیث دیگر این موضوع

۷
الكافىـ به نقل از مَسعَدة بن صدقه ـ: به ابو عبد اللّه (امام صادق) عليه السلام گفته شد كه: مردم، چنين روايت مى كنند كه على عليه السلام بر منبر كوفه گفته است: «اى مردم! شما به دشنام گفتن به من فرا خوانده خواهيد شد. [در اين صورت،]مرا دشنام بگوييد. سپس به بيزارى جستن از من فرا خوانده مى شويد. [در اين صورت،]از من بيزارى مجوييد». امام صادق عليه السلام فرمود: «دروغ هايى كه مردم به على عليه السلام بسته اند، چه زياد است!» آن گاه فرمود: «على عليه السلام فرموده است: شما به دشنام گفتن به من فرا خوانده خواهيد شد. [در اين صورت،]مرا دشنام بگوييد. سپس به بيزارى جستن از من فرا خوانده مى شويد. [بدانيد كه] من بر دين محمّد صلى الله عليه و آله هستم» و نگفت: از من بيزارى مجوييد. آن گاه، پرسشگر از امير مؤمنان پرسيد: چه مى گويى درباره كسى كه كشته شدن را به جاى بيزارى جستن برگزيند؟ فرمود: «سوگند به خدا كه چنين وظيفه اى ندارد، مثل آنچه بر عمّار بن ياسر گذشت، آن جا كه اهل مكّه او را مجبور [به انكار اسلام] كردند؛ ولى دل وى بر ايمان، مطمئن بود. پس، خداوند عز و جل درباره او اين آيه را نازل كرد: «مگر كسى كه مجبور شده؛ ولى قلبش با ايمان، اطمينان دارد» ». در اين هنگام، پيامبر صلى الله عليه و آله به عمّار فرمود: اى عمّار! اگر دوباره چنين كردند، تو هم همان كار را بكن. خداوند عز و جل براى عذر تو، آيه نازل كرده است و به تو فرمان داده كه اگر چنان كردند، تو نيز همان كار را انجام بده».