حدیث دربارهشهادت امام حسين در كربلا

اُسد الغابة عن غرفة الأزدي:دَخَلَني شَكٌّ مِن شَأنِ عَليٍّ، فَخَرَجتُ مَعَهُ عَلى شاطِئِ الفُراتِ، فَعَدَلَ عَنِ الطَّريقِ ووَقَفَ ووَقَفنا حَولَهُ، فَقالَ بِيَدِهِ: هذا مَوضِعُ رَواحِلِهِم، ومُناخُ رِكابِهِم، ومُهراقُ دِمائِهِم، بِأَبي مَن لا ناصِرَ لَهُ فِي الأَرضِ ولا فِي السَّماءِ إلّا اللّهُ. فَلَمّا قُتِلَ الحُسَينُ خَرَجتُ حَتّى أتَيتُ المَكانَ الَّذي قَتَلوهُ فيهِ، فَإِذا هُوَ كَما قالَ، ما أخطَأَ شَيئا. قالَ: فَاستَغفَرتُ اللّهَ مِمّا كانَ مِنّي مِنَ الشَّكِّ، وعَلِمتُ أنَّ عَلِيّا رضى الله عنه لَم يُقدِم إلّا بِما عُهِدَ إلَيهِ فيهِ. ۱
اُسد الغابةـ به نقل از غرفه اَزْدى ـ: نسبت به منزلت على عليه السلام ترديدى در دلم راه يافته بود. [روزى]با او به ساحل فرات رفتم. راه كج كرد و ايستاد و ما هم اطرافش ايستاديم. با اشاره دست فرمود: «اين جا مكان شترانشان، جايگاه فرود قافله شان و محلّ ريختن خونشان است. پدرم فداى آن كه جز خدا، ياورى در زمين و در آسمان ندارد!». هنگامى كه حسين عليه السلام كشته شد [، به ساحل فرات]آمدم و به جايى كه حسين عليه السلام را در آن جا كشته بودند، رفتم. درست همان گونه بود كه على عليه السلام گفته بود و هيچ اشتباهى نكرده بود. از ترديدى كه در من بود، از خدا طلب آمرزش كردم و فهميدم كه على عليه السلام به كارى دست نمى زَنَد، مگر بر پايه عهدى كه با وى شده است. ۲
۱.اُسد الغابة: ج 4 ص 322 الرقم 4173 وراجع تاريخ دمشق: ج 14 ص 198.
۲.نيز، ر. ك: تاريخ دمشق: ج 14 ص 198.

احادیث دیگر این موضوع

۸
تاريخ دمشقـ به نقل از هَرثَمة بن سلمى ـ: در يكى از جنگ هاى على عليه السلام همراه او مى رفتيم تا به كربلا رسيديم. او در كنار درختى پياده شد و نماز خواند و [مشتى]خاك از زمين برداشت و بوييد و فرمود: «واى بر تو، اى خاك! بر روى تو گروهى كشته خواهند شد كه بدون محاسبه وارد بهشت مى گردند». جنگ هايمان پايان يافت و [مدّتى بعد] على عليه السلام كشته شد و اين سخن را فراموش كردم. [سال ها بعد]در سپاهى كه به سوى حسين عليه السلام مى رفت، بودم. وقتى به حسين عليه السلام رسيدم، چشمم به آن درخت افتاد و سخن على عليه السلام به يادم آمد. با اسبم جلو رفتم و به حسين عليه السلام گفتم: اى پسرِ دختر پيامبر خدا! به تو بشارت مى دهم، و داستان را برايش نقل كردم. [حسين عليه السلام] فرمود: «با ما هستى، يا بر ما؟». گفتم: نه با شما و نه بر شما. خانواده ام را رها كرده ام و آمده ام. فرمود: «اگر با ما نيستى، از اين سرزمين، دور شو. سوگند به آن كه جان حسين در دست اوست، امروزْ كسى كشته شدن ما را نمى بيند، مگر آن كه وارد دوزخ خواهد شد». پس، پشت كرده، فرار نمودم تا جايى كه محلّ كشته شدن وى از نظرم پنهان ماند.