حدیث دربارهشهادت امام حسين در كربلا

مسند ابن حنبل عن عبد اللّه بن نُجَيّ عن أبيه:أنَّهُ سارَ مَعَ عَلِيٍّ رضى الله عنهوكانَ صاحِبَ مِطهَرَتِهِ ۱، فَلَمّا حاذى نينَوى وهُوَ مُنطَلِقٌ إلى صِفّينَ، فَنادى عَلِيٌّ رضى الله عنه: اِصبِر أبا عَبدِ اللّهِ، اِصبِر أبا عَبدِ اللّهِ بِشَطِّ الفُراتِ. قُلتُ: وماذا ۲؟ قالَ: دَخَلتُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله ذاتَ يَومٍ وعَيناهُ تَفيضانِ، قُلتُ: يا نَبِيَّ اللّهِ، أغضَبَكَ أحَدٌ، ما شَأنُ عَينَيكَ تَفيضانِ؟ قالَ: بَل قامَ مِن عِندي جِبريلُ قَبلُ فَحَدَّثَني أنَّ الحُسَينَ يُقتَلُ بِشَطِّ الفُراتِ. قالَ: فَقالَ: هَل لَكَ إلى أن أُشِمَّكَ مِن تُربَتِهِ؟ قالَ: قُلتُ: نَعَم. فَمَدَّ يَدَهُ فَقَبَضَ قَبضَةً مِن تُرابٍ فَأَعطانيها، فَلَم أملِك عَينَيَّ أن فاضَتا. ۳
مسند ابن حنبلـ به نقل از عبد اللّه بن نُجَىّ، از پدرش ـ: با على عليه السلام مى رفتم و مسئول ظرف آب وضوى او بودم. هنگامى كه به سوى صِفّين مى رفتيم، مقابل نينوا كه رسيديم، على عليه السلام فرمود: «ابو عبد اللّه! صبر كن. در كنار فرات، صبر كن». گفتم: چه شده است؟ فرمود: «روزى بر پيامبر صلى الله عليه و آله وارد شدم، در حالى كه چشمانش گريان بود. گفتم: اى پيامبر خدا! آيا كسى تو را خشمناك كرده است؟ چرا ديدگانت گريان است؟ فرمود: هم اكنون، جبرئيل از پيش من رفت و به من گفت كه حسين در كنار فرات، كشته خواهد شد. سپس فرمود: مى خواهى خاك آن جا را بو كنى؟ گفتم: آرى. دستش را دراز كرد و يك مشت خاك برداشت و به من داد و من نتوانستم جلوى اشكم را بگيرم».
۱.المِطْهَرة: الإناءُ الذي يُتَوَضّأُ به ويُتطَهَّر به (لسان العرب: ج 4 ص 506 «طهر»).
۲.في بعض المصادر: «وماذا: أبا عبد اللّه؟!»، وفي بعضها: «ومن ذا: أبا عبد اللّه؟!».
۳.مسند ابن حنبل: ج 1 ص 184 ح 648، مسند أبي يعلى: ج 1 ص 206 ح 358، تهذيب التهذيب: ج 1 ص 589 الرقم 1577، الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة): ج 1 ص 429 الرقم 417 عن عامر الشعبي، تاريخ دمشق: ج 14 ص 187 ح 3517، المعجم الكبير: ج 3 ص 105 ح 2811 نحوه؛ الملاحم والفتن: ص 237 ح 344 و ص 333 ح 484.

احادیث دیگر این موضوع

۸
تاريخ دمشقـ به نقل از هَرثَمة بن سلمى ـ: در يكى از جنگ هاى على عليه السلام همراه او مى رفتيم تا به كربلا رسيديم. او در كنار درختى پياده شد و نماز خواند و [مشتى]خاك از زمين برداشت و بوييد و فرمود: «واى بر تو، اى خاك! بر روى تو گروهى كشته خواهند شد كه بدون محاسبه وارد بهشت مى گردند». جنگ هايمان پايان يافت و [مدّتى بعد] على عليه السلام كشته شد و اين سخن را فراموش كردم. [سال ها بعد]در سپاهى كه به سوى حسين عليه السلام مى رفت، بودم. وقتى به حسين عليه السلام رسيدم، چشمم به آن درخت افتاد و سخن على عليه السلام به يادم آمد. با اسبم جلو رفتم و به حسين عليه السلام گفتم: اى پسرِ دختر پيامبر خدا! به تو بشارت مى دهم، و داستان را برايش نقل كردم. [حسين عليه السلام] فرمود: «با ما هستى، يا بر ما؟». گفتم: نه با شما و نه بر شما. خانواده ام را رها كرده ام و آمده ام. فرمود: «اگر با ما نيستى، از اين سرزمين، دور شو. سوگند به آن كه جان حسين در دست اوست، امروزْ كسى كشته شدن ما را نمى بيند، مگر آن كه وارد دوزخ خواهد شد». پس، پشت كرده، فرار نمودم تا جايى كه محلّ كشته شدن وى از نظرم پنهان ماند.