انيس بن قَتاده

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از ابو عبد اللّه جدلى ـ: در حالى كه نوجوان بودم، به حج رفتم و گذرم به مدينه افتاد. ديدم مردم جمع شده اند [و به سويى مى روند]. من هم به دنبالشان رفتم. آنان وارد خانه امّ سلمه (همسر پيامبر صلى الله عليه و آله) شدند. شنيدم كه امّ سلمه مى گفت: اى شَبَث بن رِبعى! ۴ مردى احمق و خشن پاسخ داد و گفت: لبيك، اى مادر! امّ سلمه گفت: در جمع شما پيامبر خدا دشنام گفته مى شود؟ آن مرد گفت: كجا چنين شده است؟ امّ سلمه پرسيد: على بن ابى طالب چه طور؟ آن مرد گفت: ما چيزهايى مى گوييم و هدفمان دستيابى به دنياست. امّ سلمه گفت: من خود از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمود: «هر كس على را دشنام بگويد، مرا دشنام گفته است و هر كس مرا دشنام بگويد، خداوند متعال را دشنام گفته است».

العِقد الفريد:امّ سلمه (همسر پيامبر صلى الله عليه و آله) به معاويه نوشت: «شما خدا و پيامبر او را بر منبرهايتان لعن مى كنيد؛ چرا كه على بن ابى طالب و دوستدارانش را لعن مى كنيد. من گواهى مى دهم كه خدا و پيامبرش وى را دوست مى داشتند». معاويه به سخن وى توجّهى نكرد.

اُسد الغابةـ به نقل از شهر بن حَوشَب ـ: فلانى، سخنرانان را وا مى داشت تا على را ـ كه خداوند از او خشنود باد و خشنودش سازد ـ دشنام دهند و به وى ناروا بگويند. آخرينِ سخنرانان، مردى از انصار يا غير انصار بود كه به وى «انيس» مى گفتند. او خداوند را حمد و ثنا گفت و افزود: امروز، شما در دشنام گفتن و بد گفتن به اين مرد، بسيار سخن گفتيد. من به خدا سوگند مى خورم كه خودم از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمود: «در روز رستاخيز، بيشتر از شمار سنگ ها و درختانِ روى زمين، شفاعت مى كنم». به خدا سوگند، هيچ كس بيشتر از خويشانش به شفاعت او نايل نخواهد شد. آيا مى پنداريد كه شفاعت او به شما خواهد رسيد و از خانواده اش باز خواهد ماند؟!