كينه توزى ها نسبت به پيامبر خدا
3 حدیث
امام على عليه السلام:قريش، تمام كينه هايى را كه از پيامبر خدا در دل داشتند، با من آشكار كردند و پس از من نيز آن را درباره فرزندانم، آشكار خواهند كرد. مرا چه با قريش؟! من فقط به امر خدا و پيامبرش به مبارزه با آنان برخاستم. اگر مسلمان بودند، آيا اين، پاداش كسى است كه خدا و پيامبرش را اطاعت مى كند؟!
عنه عليه السلام:اللّهُمَّ إنّي أستَعديكَ عَلى قُرَيشٍ؛ فَإِنَّهُم أضمَروا لِرَسولِكَ صلى الله عليه و آله ضُروبا مِنَ الشَّرِّ وَالغَدرِ، فَعَجَزوا عَنها وحُلتَ بَينَهُم وبَينَها، فَكانَتِ الوَجبَةُ ۱ بي، وَالدّائِرَةُ ۲ عَلَيَّ.
اللّهُمَّ احفَظ حَسَنا وحُسَينا ولا تُمَكِّن فَجَرَةَ قُرَيشٍ مِنهُما ما دُمتُ حَيَّا، فَإِذا تَوَفَّيَتَني فَأَنتَ الرَّقيبُ عَلَيهِم، وأنتَ عَلى كُلِّ شَيءٍ شَهيدٌ. ۳
امام على عليه السلام:خداوندا! در برابر قريش از تو يارى مى طلبم. آنان، انواع زشتى ها و خيانت ها را نسبت به فرستاده ات در دل، پنهان داشتند كه از انجام دادنِ آنها درماندند، و تو ميان آنان و او جدايى انداختى. پس، اين بلاها و مصيبت ها قسمت من شد و بر من فرود آمد.
خداوندا! تا زمانى كه من زنده ام، حسن و حسين را در پناه خويش نگاه دار و فاسقان قريش را بر آنان مسلّط مكن، و آن هنگام كه مرا به سوى خود مى خوانى، خود بر ايشان نگهبانى و تو بر همه چيز، ناظر و گواهى.
شرح نهج البلاغة:قالَ لَهُ قائِلٌ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، أ رَأَيتَ لَو كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله تَرَكَ وَلَدا ذَكَرا قَد بَلَغَ الحُلُمَ، وآنَسَ مِنهُ الرُّشدَ؛ أكانَتِ العَرَبُ تُسَلِّمُ إلَيهِ أمرَها؟
قالَ: لا، بَل كانَت تَقتُلُهُ إن لَم يَفعَل ما فَعَلتُ. إنَّ العَرَبَ كَرِهَت أمرَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله، وحَسَدَتهُ عَلى ما آتاهُ اللّهُ مِن فَضلِهِ، وَاستَطالَت أيَّامَهُ حَتّى قَذَفَت زَوجَتَهُ، ونَفَّرَتِ بِهِ ناقَتَهُ، مَعَ عَظيمِ إحسانِهِ إلَيها، وجَسيمِ مِنَنِهِ عِندَها، وأجمَعَت ـ مُذ كانَ حَيّا ـ عَلى صَرفِ الأَمرِ عَن أهلِ بَيتِهِ بَعدَ مَوتِهِ، ولَولا أنَّ قُرَيشا جَعَلتِ اسمَهُ ذَريعَةً إلى الرِّياسَةِ، وسُلَّما إلَى العِزِّ وَالإِمرَةِ، لَما عَبَدَتِ اللّهَ
شرح نهج البلاغة:پرسشگرى از امام على عليه السلام پرسيد: اى امير مؤمنان! به نظر تو، اگر پيامبر خدا فرزند پسرى از خود به جا مى گذاشت كه به سنّ رشد رسيده بود، عرب، امورشان را به او واگذار مى كردند؟
فرمود: «خير؛ بلكه او را مى كشتند، اگر چه آنچه من انجام دادم، انجام نمى داد. عرب، از كار محمّد صلى الله عليه و آله ناخرسند بودند و به آنچه خداوند از فضل خويش به وى بخشيده بود، حسادت مى ورزيدند و در زمان حياتش به وى بى حرمتى كردند، تا آن جا كه به همسرش تهمت زدند و شترش را رم دادند، با اين كه نيكى هاى بسيارى به آنان كرده و نعمت هاى بزرگى به آنان ارزانى داشته بود.
در زمان حياتش براى اين كه رهبرى را پس از رحلتش از خاندانش باز ستانند، همراه شدند و اگر قريش، نمى خواستند نام وى را وسيله اى براى رياستْ و
۱.قال الميداني: «عاد في حافرته» أي عاد إلى طريقته الاُولى. يُضرب في عادة السوء يدعها صاحبها ثمّ يرجع إليها (مجمع الأمثال: ج 2 ص 359 الرقم 2482).
۲.القارح: الناقة أوّل ما تحمل. والجَذَع من الإبل: ما استكمل أربعة أعوام. والبازِل منها: هو ما استكمل السنة الثامنة وظعن في التاسعة وفطر نابه. والبِكر: الفتيّ من الإبل بمنزلة الغلام من النّاس (اُنظر لسان العرب: ج 2 ص 559 «قرح» و ج 8 ص 43 «جذع» و ج 11 ص 52 «بزل» و ج 4 ص 79 «بكر»).
۳.سَمُج الشيءُ فهو سَمِج: أي قبح فهو قبيح (النهاية: ج 2 ص 399 «سمج»).
۴.شرح نهج البلاغة: ج 20 ص 298 ح 414.
۵.مَثَلى است كه در بازگشتن كارها به وضع سابق خود، زده مى شود. (م)