زياد بن ابيه

3 حدیث
الأغاني عن زياد بن أبيهـ لِحُجرِ بنِ عَدِيٍّ ـ: ما كُنتَ تَعرِفُني بِهِ مِن حُبِّ عَلِيٍّ ووُدِّهِ فَإِنَّ اللّهَ قَد سَلَخَهُ مِن صَدري، فَصَيَّرَهُ بُغضا وعَداوَةً. وما كُنتَ تَعرِفُني بِهِ مِن بُغضِ مُعاوِيَةَ وعَداوَتِهِ فَإِنَّ اللّهَ قَد سَلَخَهُ مِن صَدري، وحَوَّلَهُ حُبّا ومَوَدَّةً. ۱
الأغانىـ به نقل از زياد بن ابيه، خطاب به حُجْر بن عَدى ـ: آن مهر و دوستى على را كه در من سراغ داشتى، خداوند از سينه ام خارج ساخته و آن را به كينه و دشمنى تبديل كرده است و آن طور كه مرا به كينه توزى و دشمنى با معاويه مى شناختى [، اكنون نيستم]. خداوند، كينه او را از قلبم خارج ساخته و به مهر و دوستى تبديل كرده است.
۱.الأغاني: ج 17 ص 139.
سير أعلام النبلاءـ في زِيادِ ابنِ أبيهِ ـ: إنَّهُ جَمَعَ أهلَ الكوفَةِ لِيَعرِضَهُم عَلَى البَراءَةِ مِن أبِي الحَسَنِ، فَأَصابَهُ حينَئِذٍ طاعونٌ في سَنَةِ ثَلاثٍ وخَمسينَ. ۱
سير أعلام النُّبَلاءـ درباره زياد بن ابيه ـ: او مردم كوفه را گرد آورد تا از آنان بخواهد كه از ابو الحسن، بيزارى بجويند كه همان هنگام (در سال 53 هجرى) به طاعونْ مبتلا شد.
۱.سير أعلام النبلاء: ج 3 ص 496 الرقم 112، شرح نهج البلاغة: ج 4 ص 58 نحوه.
تاريخ اليعقوبيـ في زِيادِ ابنِ أبيهِ ـ: رُوِيَ أنَّهُ كانَ أحضَرَ قَوما بَلَغَهُ أنَّهُم شيعَةٌ لِعَلِيٍّ لِيَدعوهُم إلى لَعنِ عَلِيٍّ وَالبَراءَةِ مِنهُ، أو يَضرِبَ أعناقَهُم، وكانوا سَبعينَ رَجُلاً. فَصَعِدَ المِنبَرَ، وجَعَلَ يَتَكَلَّمُ بِالوَعيدِ وَالتَّهديدِ. فَنامَ بَعضُ القَومِ وهُوَ جالِسٌ، فَقالَ لَهُ بَعضُ أصحابِهِ: تَنامُ وقَد اُحضِرتَ لِتُقتَلَ!! فَقالَ: مِن عَمودٍ إلى عَمودٍ فُرقانٌ، لَقَد رَأَيتُ في نَومَتي هذِهِ عَجَبا! قالوا: وما رَأَيتَ؟ قالَ: رَأَيتُ رَجُلاً أسوَدَ دَخَلَ المَسجِدَ، فَضَرَبَ رَأسُهُ السَّقفَ، فَقُلتُ: مَن أنتَ يا هذَا؟ فَقالَ: أنَا النَّقّادُ، داقُّ الرَّقَبَةِ. قُلتُ: وأينَ تُريدُ؟ قالَ: أدُقُّ عُنُقَ هذَا الجَبّارِ الَّذي يَتَكَلَّمُ عَلى هذِهِ

تاريخ اليعقوبىـ درباره زياد بن ابيه ـ: روايت شده است كه او جمعيّتى را كه خبر رسيده بود پيروان على عليه السلام هستند، گرد آورد تا آنان را به لعن على عليه السلام و دورى جستن از وى فرا خوانَد و [در صورت امتناع،]گردن هايشان را بزند. آنان، هفتاد نفر بودند. وى از منبر بالا رفت و شروع به تهديد و ارعاب كرد. يكى از آنان، در حالى كه نشسته بود، خوابش برد. يكى از دوستانش به وى گفت: در حالى كه تو را براى كشتن آورده اند، خوابيده اى؟! پاسخ داد: از اين ستون به آن ستون، فرج است. در خوابم چيز شگفتى ديدم. گفتند: چه ديدى؟ گفت: ديدم مردى سياه، وارد مسجد شد و سرش به سقف خورد. [به او]گفتم: تو كيستى؟ گفت: من تيزدستى گردن زن هستم. گفتم: چه مى خواهى؟ گفت: مى خواهم گردن اين ستمكار را كه روى اين چوب ها سخن مى

۱.تاريخ اليعقوبي: ج 2 ص 235 وراجع أنساب الأشراف: ج 5 ص 284 وتاريخ دمشق: ج 19 ص 203 والمحاسن والمساوئ: ص 54.