برداشته شدنِ دشنامگويى به امام

الكامل فى التاريخ:بنى اميّه، امير مؤمنان (على بن ابى طالب عليه السلام) را دشنام مى گفتند، تا آن كه عمر بن عبد العزيز، خلافت را به دست گرفت. او اين كار را ترك كرد و به همه كارگزارانش نوشت كه آن را ترك كنند. دليلِ اين كه وى على عليه السلام را دوست داشت، اين است كه خود گفت: من در مدينه علم مى آموختم و همراه (شاگرد) عبيد اللّه بن عبد اللّه بن عُتبة بن مسعود بودم.در اين خصوص (بدگويى من از على)، خبرى از من به وى رسيده بود. روزى پيشش آمدم و او در حال نماز بود. نماز را طولانى كرد. نشستم و منتظر شدم تا از نماز، بيرون آيد. وقتى نمازش پايان يافت، به من رو كرد و گفت: كِى فهميدى كه خداوند، پس از خشنودى از اهل بدر و اهل بيعت رضوان، بر آنان خشم گرفته است؟ گفتم: اين موضوع را نشنيده ام. گفت: پس،

شرح نهج البلاغةـ به نقل از عمر بن عبد العزيز ـ: نوجوان بودم كه قرآن را پيش يكى از فرزندان عتبة بن مسعود مى خواندم. روزى، او به من برخورد، در حالى كه من با بچّه ها بازى مى كردم و على را لعن مى كرديم. وى اين كار را ناپسند دانست و وارد مسجد شد. من از بچّه ها جدا شدم و پيش او آمدم تا درس روزانه ام را نزدش بخوانم. وقتى مرا ديد، برخاست و به نماز ايستاد و نمازش را طولانى كرد، گويى كه از من قهر كرده بود، به طورى كه آن را احساس كردم. وقتى نمازش تمام شد، با چهره اى گرفته به من نگاه كرد. به او گفتم: شيخ را چه شده است؟ به من گفت: پسرم! از گذشته تاكنون، على را لعن مى كردى؟ گفتم: آرى. گفت: كِى فهميدى كه خداوند، پس از خشنودى از اهل بدر، بر آنان خشم گرفته است؟ گفتم: اى پدر! آيا على از اهل بدر

بحر المعارف:هنگامى كه نوبت زمامدارى به عمر بن عبد العزيز رسيد، او درباره معاويه و فرزندان وى و لعن على عليه السلام و به ناحق كشتن فرزندانش فكر كرد. وقتى شب را به صبح آورد، وزيران خود را فرا خواند و گفت: ديشب انديشيدم كه نابودى آل ابو سفيان، در مخالفت كردن آنان با عترت (اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله) است. به ذهنم رسيد كه [روش] لعن كردن آنان را براندازم. وزيران گفتند: نظر، نظر امير است. روز جمعه كه وى به منبر رفت، يك ذِمّى پولدار برخاست و از دختر او خواستگارى كرد. عمر [بن عبد العزيز] گفت: از نظر ما تو كافرى و دختران ما براى كافران، حلال نيستند. ذِمّى گفت: پس چه طور پيامبرتان دخترش فاطمه را به ازدواج على بن ابى طالبِ كافر در آورْد؟! عمر [بن عبد العزيز] بر سر وى فرياد كشيد و گفت: