دو مردى كه براى بردن مال زنى ، نيرنگ كرده بودند

1 حدیث
الكافي عن زاذان:اِستَودَعَ رَجُلانِ امرَأَةً وَديعَةً وقالا لَها: لا تَدفَعيها إلى واحِدٍ مِنّا حَتّى نَجتَمِعَ عِندَكِ. ثُمَّ انطَلَقا فَغابا، فَجاءَ أحَدُهُما إلَيها فَقالَ: أعطيني وَديعَتي؛ فَإِنَّ صاحِبي قَد ماتَ، فَأَبَت حَتّى كَثُرَ اختِلافُهُ ثُمَّ أعطَتُه، ثُمَّ جاءَ الآخَرُ فَقالَ: هاتي وَديَعتي، فَقالَت: أخَذَها صاحِبُكَ وذَكَرَ أ نَّكَ قَد مُتَّ، فَارتَفَعا إلى عُمَرَ، فَقالَ لَها عُمَرُ: ما أراكِ إلّا وقَد ضَمِنتِ، فَقالَتِ المَرأَةُ: اِجعَل عَلِيّا عليه السلام بَيني وبَينَهُ، فَقالَ عُمَرُ: اِقضِ بَينَهُما، فَقالَ عَلِيٌّ عليه السلام: هذِهِ الوَديعَةُ عِندي، وقَد أمَرتُماها ألّا تَدفَعَها إلى واحِدٍ مِنكُما حَتّى تَجتَمِعا عِندَها فَائِتنيِ بِصاحِبِكَ! فَلَم يُضَمِّنها

الكافىـ به نقل از زادان ـ: دو مرد، امانتى را پيش زنى گذاشتند و به وى گفتند: اين را به هيچ يك از ما برنگردان، مگر آن كه هردو با هم نزدت بياييم. آن گاه، هردو رفتندودور شدند. پس از مدّتى يكى از آن دو نزد زن آمد و گفت: امانت مرا بده؛ چون دوستم مُرده است. زن، خوددارى كرد تا آن كه مَرد، چند بار مراجعه كرد و زن، امانت را به او داد. سپس مرد ديگر آمد و گفت: امانتم را بده. زن گفت: دوستت آن را گرفت و گفت: تو مرده اى! آن دو، براى داورى نزد عمر برفتند. عمر به زن گفت: نظر من اين است كه توضامنى. زن گفت: على عليه السلام را بين من و او داور قرار بده. عمر [به على عليه السلام] گفت: بين آن دو داورى كن. على عليه السلام [خطاب به آن مرد] فرمود: «اين امانت، پيش من است و شما دو نفر به زنْ دستور

۱.الكافي: ج 7 ص 428 ح 12، تهذيب الأحكام: ج 6 ص 290 ح 804، كتاب من لا يحضره الفقيه: ج3 ص 19 ح 3248 وفيه «الوديعة عندها» بدل «الوديعة عندي»؛ تذكرة الخواصّ: ص 148 نحوه وفي ذيله «فبلغ ذلك عمر فقال: لا أبقاني اللّه بعد ابن أبي طالب».