زنى كه از ناچارى ، به زنا تن داده بود
1 حدیث
كتاب من لا يحضره الفقيه عن محمّد بن عمرو بن سعيد رفعه:إنَّ امرَأَةً أتَت عُمَرَ فَقالَت: يا أميرَ المُؤمِنينَ، إنّي فَجَرتُ، فَأَقِم فِيَّ حَدَّ اللّهِ عَزَّوجَلَّ. فَأَمَرَ بِرَجمِها، وكانَ عَلِيٌّ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام حاضِرا، فَقالَ: سَلها كَيفَ فَجَرَت، فَسَأَلَها فَقالَت:
كُنتُ في فَلاةٍ مِنَ الأَرضِ، فَأَصابَني عَطَشٌ شَديدٌ، فَرُفِعَت لي خَيمَةٌ، فَأَتَيتُها، فَأَصَبتُ فيها رَجُلاً أعرابِيّا، فَسَأَلتُهُ ماءً، فَأَبى عَلَيَّ أن يَسقِيَني إلّا أن اُمَكِّنَهُ مِن نَفسي، فَوَلَّيتُ مِنهُ هارِبَةً، فَاشتَدَّ بِيَ العَطَشُ حَتّى غارَت عَينايَ وذَهَبَ لِساني، فَلَمّا بَلَغَ مِنّي العَطَشُ أتَيتُهُ فَسَقاني، ووَقَعَ عَلَيَّ.
فَقالَ عَلِيٌّ عليه السلام: هذِهِ الَّتي قالَ اللّهُ
كتاب من لايحضره الفقيهـ به نقل از محمّد بن عمرو بن سعيد، كه سند روايت را به معصوم عليه السلام مى رساند ـ: زنى پيش عمر آمد و گفت: اى امير مؤمنان! من، زناكرده ام. بر من، حدّ خداوند عز و جل را جارى ساز.
عمر، فرمان به سنگسار كردنِ او داد. امير مؤمنان، على عليه السلام، حضور داشت. فرمود: «از او بپرس كه چگونه زنا كرده است».
عمر از وى پرسيد. زن گفت: من در بيابان بودم كه به تشنگىِ سختى گرفتارشدم. خيمه اى ديدم و به سوى آن رفتم. در خيمه با مردى بيابانى روبه روشدم. از وى آب خواستم. از دادن آب به من امتناع ورزيد، مگر با اين شرط كه به وى تسليم گردم. به وى پشت كردم و فرار نمودم. تشنگىِ من فزونى يافت، به گونه اى كه چشم هايم به گودى نشست و از زبان افتادم. وقتى تشنگى ام به نهايت رسيد، نزد وى برگشتم. او