بيمارى دل ها
1 حدیث
الإمام عليّ عليه السلام:لَو فَكَّروا في عَظيمِ القُدرَةِ وجَسيمِ النِّعمَةِ لَرَجَعوا إلَى الطَّريقِ، وخافوا عَذابَ الحَريقِ، ولكِنِ القُلوبُ عَليلَةٌ، وَالبَصائِرُ مَدخولَةٌ! أ لا يَنظُرونَ إلى صَغيرِ ما خَلَقَ؛ كَيفَ أحكَمَ خَلقَهُ، وأتقَنَ تَركيبَهُ، وفَلَقَ لَهُ السَّمعَ وَالبَصَرَ، وسَوّى لَهُ العَظمَ وَالبَشَرَ!. فَالوَيلُ لِمَن أنكَرَ المُقَدِّرَ، وجَحَدَ المُدَبِّرَ! زَعَموا أنَّهُم كَالنَّباتِ ما لَهُم زارِعٌ، ولا لِاختِلافِ صُوَرِهِم صانِعٌ؛ ولَم يَلجَؤوا إلى حُجَّةٍ فيمَا ادَّعَوا، ولا تَحقيقٍ لِما أوعَوا. وهَل يَكونُ بِناءٌ مِن غَيرِ بانٍ، أو جِنايَةٌ مِن غَيرِ جانٍ؟ ۱
امام على عليه السلام:اگر در عظمت قدرت و فراوانى نعمت [خداوند] بينديشند، به راه [حق] برمى گردند و از عذاب سوزان، خواهند ترسيد؛ امّا دل ها بيمار، و بينش ها عيبدار است.
آيا به كوچك ترين چيزى كه آفريده است، نمى نگرند كه چه سان آفرينشش را استوار كرده و تركيبش را محكم ساخته، و گوش و ديده اش را شكافته و استخوان و پوستش را متعادل ساخته است؟. پس واى بر آن كه تقدير كننده را منكر شود، و تدبير كننده را انكار كند!
مى پندارند آنها چون گياهانى هستند كه كارنده اى ندارند و براى گوناگونى چهره هايشان، سازنده اى نيست. براى آنچه ادّعا مى كنند، دليلى نياورده اند، و در آنچه آموخته اند، تحقيق نكرده اند. آيا ساختمانى بدون معمار وجود دارد و يا جنايتى بدون جنايت كار، ممكن است؟
۱.نهج البلاغة: الخطبة 185، الاحتجاج: ج 1 ص 481 ح 117 وفيه «الأبصار» بدل «البصائر».