سخن گوينده

امام على عليه السلام:خبر مى دهد، ولى نه به زبان و گوشت پاره دهان. مى شنود، ولى نه از راه سوراخ گوش ها و يا ابزارها. مى گويد، ولى نه با ادا كردن لفظ. نگاه مى دارد، امّا نه با تحمّل رنجِ حفظ كردن. هر چه را بخواهد كه [هست] شود، مى گويد: «باش!» و آن چيز، [هست] مى شود، امّا نه با صدايى كه به گوش برسد، و نه با آوازى كه شنيده شود. به راستى كه سخن خداى سبحان، همان كار اوست. ايجاد مى كند و شكل مى دهد، در حالى كه چيزى قبل از آن نبود، و اگر آن چيزْ قديم بود، لازم بود كه خداى ديگرى باشد.

امام على عليه السلام:خداوند با موسى عليه السلام به گونه اى سخن گفت بدون به كارگيرى اعضا و ابزارها و بدون استفاده از لب و زبان.

امام على عليه السلام:هموست كه با موسى عليه السلام به گونه اى سخن گفت، و نشانه هاى بزرگ خود را نشانش داد، بى آن كه اعضا يا ابزارهايى را و لَبى يا زبانى را به كار گيرد.

امام على عليه السلام:همواره خداوند را ـ كه بخشش هاى او فراوان است ـ در بُرهه اى پس از بُرهه ديگر از زمان، و در دوره هاى فَترت، بندگانى است كه با آنان، در انديشه شان راز مى گويد و از درون خِردهايشان با آنها سخن مى گويد.