جانِ من

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در توصيف على عليه السلام ـ: او جانِ من است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:على نسبت به من، چون جان من است. پيروى از وى، پيروى از من است، و نافرمانى از وى، نافرمانى از من.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:على به مانند جان من است. بين من و او، جز پيامبرى فرقى نيست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:امّا على، پس من اويم و او من است.

نثر الدرّ:[از پيامبر خدا] درباره يارانش پرسيده شد. آنان را شمرد [و از على عليه السلام نامى نبرد]. آن گاه از على عليه السلام پرسيده شد. فرمود: «آيا كسى را از خودش مى پرسند؟!».

المستدرك على الصحيحينـ بـه نـقـل از عبد الرحمان بن عوف ـ: پيامبر خدا، مكّه را گشود. آن گاه رو به طائف نهاد و آنان را هفت و يا هشت روز محاصره كرد. آن گاه، صبحگاه يا عصرى به آن جا نفوذ كرد. سپس فرود آمد و بعد، از آن جا هجرت كرد. آن گاه فرمود: «اى مردم! من بر شما پيشى خواهم گرفت. شما را درباره خانواده ام به نيكى سفارش مى كنم. وعده گاهتان حوض است». سپس [خطاب به طائفيان] فرمود: «سوگند به آن كه جانم در دست اوست، هر آينه بايد نماز به پا داريد و زكات بپردازيد، وگرنه كسى را از خودم و يا كسى مثل خودم را گسيل خواهم داشت كه گردن جنگجويانتان را بزند و فرزندانتان را اسير كند». [عبد الرحمان مى گويد:] مردم پنداشتند كه مرادش ابوبكر و يا عمر است. پس دست على عليه السلام را گرفت و فرمود: «اين را!».

فضائل الصحابة، ابن حنبلـ به نقل از مطّلب بن عبد اللّه بن حنطب ـ: پيامبر خدا به هيئت ثقيف ـ در هنگامى كه نزد وى آمده بودند ـ فرمود: «سوگند به خدا! يا تسليم مى شويد و يا كسى از خودم (و يا فرمود: مثل خودم) را به سوى شما گسيل خواهم داشت كه گردنتان را بزند، فرزندانتان را اسير كند و دارايى هايتان را بگيرد». عمر گفت: سوگند به خدا، جز در آن روز، فرمانروايى را آرزو نكردم. در دلم اميد داشتم كه بگويد: «اين را»؛ ولى به على روى كرد و دست وى را گرفت و فرمود: «اين، آن مرد است. اين، آن مرد است». دوبار فرمود.

المصنَّف، ابن ابى شيبهـ به نقل از عبد اللّه بن شدّاد ـ: هيئت ابو سَرح، از يمن به نزد پيامبر خدا آمدند. پيامبر خدا به آنان فرمود: «نماز به پا مى داريد، زكات مى پردازيد، گوش مى كنيد و پيروى مى نماييد؛ وگرنه، مردى از خودم را به سويتان گسيل خواهم داشت تا جنگجويانتان را بكُشد و فرزندانتان را اسير كند. بار خدايا! خودم و يا مثل خودم را». آن گاه، دست على عليه السلام را گرفت.

المعجم الأوسطـ به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى ـ: پيامبر خدا فرمود: «بنى وليعه ۳ دست بردارند؛ و گرنه كسى را كه در نزدم چون خودم است، به سويشان گسيل خواهم داشت تا جنگجويانشان را بكُشد و فرزندانشان را اسير كند. او اين است!». آن گاه با دست بر دوش على بن ابى طالب عليه السلام زد.

الخصالـ به نقل از عامر بن واثله ـ: در روز شورا در آن مكان بودم و شنيدم كه على عليه السلام مى فرمود: «. شما را به خدا، آيا در بين شما كسى بجز من هست كه پيامبر خدا درباره وى گفته باشد: بنى وليعه دست بردارند؛ وگرنه كسى را كه چون خودم است، به سويشان گسيل خواهم داشت؛ آنى كه پيروى از او، پيروى از من است و سرپيچى از او، سرپيچى از من، و با شمشير، آنان را فرا مى گيرد؟». گفتند: خير.