حدیث دربارهدل

علم و حکمت ج ۱، ص ۱۶۳، ح ۴۳۳

امام علی علیه‌السلام

عنه عليه السلام:الحِكمَةُ شَجَرَةٌ تَنبُتُ فِي القَلبِ وتُثمِرُ عَلَى اللِّسانِ ۱.

امام على عليه السلام:حكمت، درختى است كه در دل مى رويد و بر زبان ميوه مى دهد.

۱.غرر الحكم: 1992.

کلیدواژه‌ها دل مبادی شناخت مبادی دانش و حکمت

احادیث دیگر این موضوع

۸

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ بنده اى نيست مگر آنكه در چهره اش دو چشم است كه كار دنيا را با آنها مى نگرد و دو چشم در دلش هست كه كار آخرت را با آنها مى بيند. پس هرگاه خداوند خير بنده اى را بخواهد، دو چشم دلش را مى گشايد تا با آن دو وعده هاى غيبى و نهان را ببيند و به نهان در نهان ايمان آورد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر شيطانها برگرد دلهاى فرزندان آدم نمى چرخيدند، آنها به ملكوت نظر مى كردند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر آلودگى دلهايتان يا پرگويى شما نبود، آنچه را من مى شنوم، مى شنيديد.

امام على عليه السلامـ در دعاـ: خداى من! به من كمال گسستن از هر چيز به سوى خودت را، ببخش و چشمهاى دلمان را با نور نگريستن به تو روشنى بخش، تا ديدگان دلها، حجابهاى نور را بدرد و به معدن عظمت بپيوندد و روحهاى ما به عزّت قدست بياويزد.

امام على عليه السلام:شگفت انگيزترين چيزى كه در انسان هست، دل اوست كه در آن مواد حكمت و مواد متضاد آن قرار دارد.

امام على عليه السلام:نور وحى و رسالت را مى بينم و بوى نبوّت به مشامم مى رسد و صداى ناله شيطان را هنگام فرود آمدن وحى شنيدم و از پيامبر پرسيدم: اين ناله چيست؟ فرمود: اين شيطان است كه از عبادت خود نااميد شده است. تو آنچه را من مى شنوم، مى شنوى و آنچه را مى بينم، مى بينى؛ جز آنكه تو پيامبر نيستى ولى وزيرى و بر نيكى هستى.

امام سجاد عليه السلام:آگاه باشيد كه بنده چهار چشم دارد: دو چشم كه امر دين و دنيايش را مى بيند و دو چشم كه كار آخرتش را با آنها مى نگرد. پس هنگامى كه خدا خير بنده اى را مى خواهد، دو چشم دلش را مى گشايد، تا با آنها امور نهان آخرت را بنگرد و اگر جز اين بخواهد، دل را به همان حال خود وا مى گذارد.

امام صادق عليه السلام:هيچ دلى نيست جز آنكه دو گوش دارد: بر يكى از آنها فرشته اى راهنما و بر ديگرى شيطانى فتنه گر ايستاده است. اين فرمان مى دهد و آن باز مى دارد. شيطان به سرپيچى فرمان مى دهد و فرشته باز مى دارد. اين همان كلام خداوند است: «از راست و چپ نشسته اند. (آدمى) هيچ سخنى را بر زبان نمى آورد، مگر اينكه مراقبى آماده نزد او حاضر است»