محمّد بن مسلم
1 حدیث
كامل الزيارات عن محمّد بن مسلم:خَرَجتُ إلَى المَدينَةِ وأنَا وَجِعٌ، فَقيلَ لَهُ [أي لِلإِمامِ الباقِرِ عليه السلام]: مُحَمَّدُ بنُ مُسلِمٍ وَجِعٌ، فَأَرسَلَ إلَيَّ أبو جَعفَرٍ عليه السلام شَرابا مَعَ غُلامٍ مُغَطّىً بِمِنديلٍ، فَناوَلَنيهِ الغُلامُ وقالَ لي: اِشرَبهُ فَإِنَّهُ قَد أمَرَني ألّا أبرَحَ حَتّى تَشرَبَهُ. فَتَناوَلتُهُ فَإِذا رائِحَةُ المِسكِ مِنهُ، وإذا بِشَرابٍ طَيِّبِ الطَّعمِ بارِدٍ.
فَلَمّا شَرِبتُهُ قالَ لِيَ الغُلامُ: يَقولُ لَكَ مَولايَ: إذا شَرِبتَهُ فَتَعالَ. فَفَكَّرتُ فيما قالَ لي، وما أقدِرُ عَلَى النُّهوضِ قَبلَ ذلِكَ عَلى رِجلي فَلَمَّا استَقَرَّ الشَّرابُ في جَوفي فَكَأَنَّما نُشِطتُ مِن عِقالٍ ۱، فَأَتَيتُ بابَهُ فَاستَأذَنتُ عَلَيهِ، فَصَوَّتَ بي: صَحَّ
كامل الزياراتـ به نقل از محمّد بن مسلم ـ: به سوى مدينه بيرون آمدم، در حالى كه دردمند بودم. به امام باقر عليه السلام گفته شد كه محمّد بن مسلم، دردمند است.
امام باقر عليه السلام، نوشيدنى سرپوشيده اى را با حوله اى همراه غلامى براى من فرستاد. غلام، آن را به دستم داد و به من گفت: آن را بنوش كه به من فرمان داده كه باز نگردم تا آن را بنوشى.
آن را نوشيدم. بويش، بوى مُشك و نوشيدنى خوش طعم و خُنَكى بود. هنگامى كه آن را نوشيدم، آن غلام به من گفت: مولايت مى گويد: «هنگامى كه آن را نوشيدى، بيا».
من در آنچه به من گفت، انديشيدم و پيش از آن، نمى توانستم بر روى پايم بِايستم؛ امّا هنگامى كه نوشيدنى در درونم جاى گرفت، گويى بند از پايم گشوده شد. به درِ خانه امام عليه السلام رفتم و اجازه ورود خواستم. امام