حدیث دربارهاِشمويل عليه السلام

بحار الأنوار عن ابن الأثيرِ في الكامل:لَمّا انقَطَعَ إلياسُ عن بَني إسرائيلَ بَعَثَ اللّهُ اليَسَعَ، فكانَ فيهِم ما شاءَ اللّهُ ثُمَّ قَبَضَهُ اللّهُ. إلى أن بَعَثَ اللّهُ إشمويلَ، و مَلَكَهُم طالوتُ وَ رَدَّ علَيهِمُ التّابوتَ، و كانَت مُدَّةُ ما بَينَ وَفاةِ يُوشعَ إلى أن رَجَعَتِ النُّبُوّةُ إلى إشمويلَ أربعمِائةِ سَنَةٍ و سِتِّينَ سَنةً. و كانَ مِن خَبَرِ إشمويلَ أنّ بَني إسرائيلَ لَمّا طالَ علَيهِمُ البَلاءُ و طَمِعَ فيهمُ الأعداءُ. فدَعَوا اللّهَ أن يَبعَثَ لَهُم نَبيّا يُقاتِلونَ مَعَهُ، و كانَ سِبطُ النُّبُوّةِ هَلَكوا فلَم يَبقَ مِنهُم غيرُ امرأةٍ حُبلى. فوَلَدَت غُلاما سَمَّتهُ إشمويلَ، و مَعناهُ: سَمِعَ اللّهُ دُعائي. ۱

بحار الأنوارـ به نقل از ابن اثير در الكامل ـ: پس از آنكه الياس از ميان بنى اسرائيل رفت، خداوند يَسَع را فرستاد و او تا زمانى كه خدا خواست در ميان آنان به سر برد و سپس از دنيا رفت. تا آن كه خداوند اِشمويل را فرستاد و طالوت را پادشاه آنان كرد و صندوق را به ايشان بازگرداند. از وفات يوشع تا رسيدن نبوّت به اشمويل 460 سال فاصله شد. از جمله داستان هاى اشمويل اين است كه چون روزگار سختى و بلا بر بنى اسرائيل به درازا كشيد و دشمنان به [نابودى] آنان طمع بستند. از خداوند خواستند برايشان پيامبرى بفرستد تا در كنار او بجنگند. خاندان نبوّت همگى از بين رفته بودند و از آنها تنها يك زن حامله باقى مانده بود. آن زن پسرى به دنيا آورد و نامش را اِشمويل گذاشت كه به معناى «خدا دعايم را شنيد» است.

۱.بحار الأنوار: 13/452.

کلیدواژه‌ها اشمویل علیه السلام

احادیث دیگر این موضوع

مجمع البيانـ ذيل آيه «اذ قالوا لنبىّ لهم» ـ: درباره اين پيامبر اختلاف نظر است: از سُدّى نقل شده كه نام او. شمعون بن صفيّه از فرزندان لاوى پسر يعقوب است. از قتاده نقل شده كه او همان يوشع بن نون بن افراثيم بن يوسف بن يعقوب است. اكثر مفسّران گفته اند: او اشمويل است كه به عربى اسماعيل مى گويند. اين قول از امام باقر عليه السلام روايت شده است.

تفسير القمّى:پدرم از حسن بن خالد از امام رضا عليه السلام برايم نقل كرد كه: «سكينه» يك باد بهشتى بود كه چهره اى چون چهره انسان داشت. هرگاه صندوق ميان صفوف مؤمنان و كافران گذاشته مى شد، اگر شخصى از آن جلو مى زد برنمى گشت تا اينكه يا كشته شود يا پيروز و هر كه از آن باز پس مى نشست كافر مى شد و رهبر او را مى كشت. پس خداوند به پيامبرشان وحى كرد كه تنها كسى جالوت را مى كشد كه زره موسى بر تن او راست آيد و او مردى است از فرزندان لاوى بن يعقوب عليه السلام به نام داوود پسر آسى. آسى چوپان بود و ده پسر داشت كه كوچكترين آنان داوود بود. هنگامى كه طالوت بنى اسرائيل را براى جنگ با جالوت فراخواند، به آسى نيز پيغام داد كه فرزندانت را حاضر كن. پس چون حاضر شدند، يكايك آنان را پيش خواند و زره موسى را بر تنشان پوشاند. براى برخى بزرگ بود و براى برخى ديگر كوتاه. لذا به آسى گفت: آيا پسر ديگرى هم دارى؟ پاسخ داد: آرى، كوچكترينشان را در رمه گوسفندان گذاشته ام تا آنها را بچراند. طالوت او را خواست. در راه كه مى آمد با خود فلاخنى داشت. سه پاره سنگ در راهش او را ندا دادند كه: اى داوود! ما را برگير. او نيز آنها را در توبره اش نهاد. داوود مردى دلاور و نيرومند بود و چون نزد طالوت آمد، زره موسى را به او پوشاند و ديد كه اندازه اوست. پس طالوت با سپاهيان بيرون شد. پيامبرشان به آنان گفت: اى بنى اسرائيل! «خداوند شما را در اين بيابان به نهرى مى آزمايد». هر كس از آن نهر بياشامد از حزب خدا نيست و هر كه از آن نياشامد و تنها مُشتى آب از آن بردارد، از حزب خداست. چون بنى اسرائيل به نهر رسيدند، خداوند آزادشان گذاشت تا هر يك از آنان مُشتى آب بردارد امّا «جز اندكى از ايشان، بقيه از آن نهر نوشيدند». تعداد كسانى كه آب نوشيدند شصت هزار نفر بودند و اين، همچنان كه خداوند فرموده، امتحانى بود كه بنى اسرائيل با آن آزمايش شدند. از امام صادق عليه السلام روايت شده است كه فرمود: آن تعدادِ اندكى كه آب ننوشيدند و كف آبى هم برنداشتند، سيصد و سيزده نفر بودند. هنگامى كه بنى اسرائيل از رود گذشتند و چشمشان به سپاه جالوت افتاد، كسانى كه از نهر آب نوشيده بودند گفتند: «امروز ما ياراى مقابله با جالوت و سپاه او را نداريم» و كسانى كه نياشاميده بودند گفتند: «پروردگارا! بر دل هاى ما شكيبايى فرو ريز و گام هايمان را استوار بدار و ما را بر كافران پيروز گردان». در اين هنگام داوود عليه السلام جلو آمد تا آنكه رو به روى جالوت ايستاد. جالوت سوار بر فيل بود و تاجى به سر داشت كه بر پيشانى آن ياقوتى مى درخشيد و سپاهيانش مقابل او صف كشيده بودند. داوود يكى از آن سه سنگ را برداشت و به جناح راست سپاه جالوت پرتاب كرد. سنگ در هوا چرخيد و روى آنان افتاد و همه گريختند. داوود سنگ دوم را بيرون آورد و به سمت جناح چپ سپاه جالوت پرت كرد و سنگ در ميان آنان افتاد و گريختند. سنگ سوم را به طرف جالوت انداخت كه به دانه ياقوتى كه در پيشانى [تاج] او بود خورد و آن را شكافت و به مغزش رسيد و جنازه اش نقش بر زمين شد. اين است سخن خداوند متعال كه فرمود: «پس، به اذن خدا آنان را شكست دادند و داوود، جالوت را كشت.».