حدیث دربارهآنچه به آدم وحى شد

رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:لَمّا أهبَطَ اللّهُ آدمَ إلَى الأرضِ مَكَثَ فيها ما شاءَ اللّهُ أن يَمكُثَ، ثُمّ قالَ لَهُ بَنُوهُ: يا أبانا تَكلَّمْ، فقامَ خَطيبا في أربَعينَ ألفا مِن وُلدِهِ و وُلدِ وُلدِهِ فقالَ: إنّ اللّهَ أمَرَني فقالَ: يا آدَمُ، أقلِلْ كلامَكَ تَرجِعْ إلى جِواري. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون خداوند آدم را به زمين فرو فرستاد، او تا وقتى كه خدا مى خواست در زمين باقى ماند. سپس فرزندانش به او گفتند: اى پدر! سخن بگو. آدم در ميان چهل هزار تن از فرزندان و نوادگان خود به خطبه ايستاد و فرمود: خداوند به من دستور داد و فرمود: اى آدم! سخن كم گوى تا به جوار من بازگردى.

۱.الدرّ المنثور: 1/148.

کلیدواژه‌ها نبوت خاصه آدم علیه السلام آنچه به آدم وحی شد

احادیث دیگر این موضوع

امام صادق عليه السلام:خداوند عزّ و جلّ به آدم عليه السلام وحى فرمود: من همه سخن را در چهار كلمه براى تو گرد مى آورم. عرض كرد: اى پروردگار من! آن چهار كلمه چيست؟ فرمود: يكى از من است، يكى از تو، يكى به رابطه من و تو مربوط مى شود و يكى به رابطه ميان تو و مردم. عرض كرد: پروردگارا! آنها را برايم بيان فرما تا بدانمشان. فرمود: آنكه اختصاص به من دارد، اين است كه مرا بندگى كنى و چيزى را شريكم نگردانى. آنكه اختصاص به خودت دارد، اين است كه در برابر عمل تو پاداشى دهمت به آنچه كه بيش از هر چيز به آن محتاجى. آنكه به رابطه ميان من و تو مربوط مى شود، اين است كه تو دعا كنى و من اجابت كنم و آنكه به رابطه ميان تو و مردم مربوط مى شود، اين است كه براى مردم آن پسندى كه براى خود مى پسندى.

سعد السعودـ سيّد بن طاووس گويد ـ: در صحف ادريس نبىّ عليه السلام، آنجا كه از احوال آدم ـ على نبيّنا و آله و عليه السلام ـ سخن مى گويد، اين عبارت را يافتم: تا آنكه در ثلث آخر شب جمعه بيست و هفت روز گذشته از ماه رمضان كتابى به زبان سريانى و قطعات حروف در بيست و يك ورقه بر او نازل فرمود و آن نخستين كتابى است كه خدا در دنيا نازل كرد. خداوند همه زبان ها را در اين كتاب آورد و در آن هزار هزار زبان بود كه حتى يك حرف از هر زبان را اهل زبان ديگر نمى فهمد مگر تعليم گيرد. در اين كتاب دلايل و فرايض خدا و احكام و شرايع او و سنن و حدودش وجود دارد.

الدرّ المنثورـ به نقل از سلمان ـ: چون خداوند آدم را آفريد، فرمود: اى آدم! يك مطلب اختصاص به من دارد و يكى اختصاص به خودت و يكى به رابطه من و تو مربوط مى شود. امّا آنكه مخصوص من است اين است كه مرا بپرستى و چيزى را شريك من نگردانى. آنكه مخصوص توست، اين است كه هر كارى كنى به سبب آن تو را سزا دهم و اينكه تو را بيامرزم؛ زيرا من آمرزنده مهربانم و امّا آنچه به رابطه ميان من و تو مربوط مى شود، اين است كه خواهش و دعا از تو باشد و اجابت و عطا از من.