حدیث دربارهفرشته مرگ

امام على عليه السلامـ در پاسخ به زنديقى كه مدّعى تناقض در [اين آيه هاى]قرآن بود: «اللّه يتوفّى الانفس حين موتها؛ به تمامى باز مى ستاند روح مردم را هنگام مرگشان» و آيه «يتوفّاكم ملك الموت؛ فرشته مرگ شما را مى ستاند» و «توفّته رسلنا؛ فرستادگان ما او را مى ميرانند» و «تتوَفّاهم الملائكة طيّبين؛ فرشتگان جانشان را مى ستانند در حالى كه پاكند» و «الذين تتوّفاهم الملائكة ظالمى انفسهم؛ و كسانى كه فرشتگان جانشان را مى ستانند، ستمگر به خودند» ـفرمود: [شأنِ]خداوند تبارك و تعالى برتر و بزرگتر از آن است كه اين كار [ستاندن جان ها] را خود به عهده گيرد و كار فرستادگان و فرشتگانش كار او به شمار مى آيد؛ چرا كه اينان به فرمان او كار مى كنند. پس، هركه اهل طاعت و فرمانبرى باشد، ستاندن جانش را فرشتگان رحمت به عهده مى گيرند و هر كه اهل معصيت و نافرمانى باشد، قبض روحش را فرشتگان عذاب به گردن مى گيرند. ملك الموت دستيارانى از فرشتگان رحمت و عذاب دارد كه فرمان او را اجرا مى كنند و كار آنها [در واقع] كار او مى باشد و هر چه آنها انجام مى دهند، به ملك الموت نسبت داده مى شود. بنا بر اين، عمل آنها عمل ملك الموت است و عمل ملك الموت عمل خداست؛ زيرا كه خداوند جان ها را به دست هركه خود بخواهد، مى ستاند.