حدیث دربارهقناعت

میزان الحکمه ج ۹، ص ۵۸۰، ح ۱۷۲۵۴

امام علی علیه‌السلام

عنه عليه السلام:كفى بالقَناعَةِ مُلكا، و بِحُسنِ الخُلقِ نَعيما. ۱

امام على عليه السلام:آدمى را مُلكِ قناعت و نعمتِ خوى نيك، بس است.

۱.نهج البلاغة: الحكمة 229.

کلیدواژه‌ها قناعت

احادیث دیگر این موضوع

۸

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهترينان امّت من، قناعت كنندگان و بدترينان آنها، طمعكاران هستند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهترين مؤمنان، قناعت پيشه است و بدترين آنها، طمعكار.

امام على عليه السلامـ در پاسخ به پرسش از آيه «فلنحيينّه حياة طيّبة» ـفرمود: مقصود، قناعت است.

امام على عليه السلام:خوشا به حال كسى كه به ياد قيامت باشد و براى روز حساب كار كند و به كفاف زندگى قانع باشد و از خدا خشنود.

امام على عليه السلامـ درباره خبّاب بن اَرَت ـفرمود: خداوند خباب بن اَرَتْ را بيامرزد كه با رغبت مسلمان شد و با طيب خاطر هجرت كرد و به كفاف زندگى قانع و از خدا خشنود بود و مجاهد زيست.

امام على عليه السلام:چونان كسى مباش كه بدون عمل به آخرت اميدوار است. در دنيا چون پارسايان سخن مى گويد، اما به مانند دنيا خواهان عمل مى كند. اگر از دنيا چيزى به او داده شود، سير نمى گردد و اگر داده نشود، قانع نيست.

امام على عليه السلام:به خدا سوگند ـ سوگندى كه در آن مشيّت خدا را مستثنى مى كنم ـ نفْس خود را چنان رياضت و پرورش دهم كه چون به گِرده نانى، دست يابد، شاد گردد و به نانخورش نمك بسازد.

امام على عليه السلامـ در وصف پيامبران ـفرمود: اما خداوند سبحان فرستادگان خود را داراى اراده هايى نيرومند قرار داد و از نظر ظاهر ضعيف و تهيدست، اما توأم با قناعتى كه دلها و چشمها را پر از بى نيازى مى كرد، هر چند فقر و نادارى آنها، چشمها و گوشها را از ناراحتى لبريز مى ساخت.