حدیث دربارههر كه بر اساس آنچه خدا نازل كرده است داورى نكند
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:إنَّ أبغَضَ الخَلائقِ إلَى اللّهِ رجُلانِ:. و رجُلٌ. جَلَسَ بينَ الناسِ قاضيَا ضامِنا لِتخليصِ ما التَبَسَ على غيرِهِ، فإن نَزَلَت بهِ إحدَى المُبهَماتِ هَيَّأ لَها حَشوا رَثّا مِن رَأيِهِ ثُمّ قَطَعَ بهِ، فهُو مِن لَبْسِ الشُّبُهاتِ في مِثلِ نَسجِ العَنكَبوتِ، لا يَدري أصابَ أم أخطَأ. تَصرُخُ مِن جَورِ قَضائهِ الدِّماءُ، و تَعِجُّ مِنهُ المَواريثُ. ۱
امام على عليه السلام:منفورترين خلايق نزد خداوند دو مردند:. و مردى كه. ميان مردم به داورى مى نشيند و خود را عهده دار روشن ساختن شبهات و مشكلات ديگرى مى بيند. اگر قضيه مشكل و مبهمى برايش پيش آيد، پاسخهايى مهمل و پوسيده از پيش خود براى آن آماده مى كند و بر طبق آنها حكم مى دهد. داوريهايش مانند تار عنكبوت [سست]است، خودش نمى داند كه درست حكم كرد، يا نادرست. از ستم داورى او خونها فرياد مى زنند و ميراثها [كه بر اساس داورى ناحق او به صاحبانش نرسيده]مى نالند.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 17.