حدیث دربارهخاستگاه فتنه ها
عنه عليه السلام:يَأتي علَى الناسِ زَمانٌ لا يَبقى فيهِم مِن القرآنِ إلاّ رَسمُهُ و مِنَ الإسلامِ إلاّ اسمُهُ، و مَساجِدُهُم يومَئذٍ عامِرَةٌ مِن البِناءِ، خَرابٌ مِن الهُدى، سُكّانُها و عُمّارُها شَرُّ أهلِ الأرضِ، مِنهُم تَخرُجُ الفِتنَةُ، و إلَيهِم تَأوِي الخَطيئةُ، يَرُدُّونَ مَن شَذَّ عنها فيها، و يَسُوقُونَ مَن تَأخَّرَ عنها إلَيها، يقولُ اللّهُ سبحانَهُ: فَبِي حَلَفتُ لَأبعَثَنَّ على اُولئكَ فِتنَةً تَترُكُ الحَليمَ فيها حَيرانَ! ۱
امام على عليه السلام:روزگارى بر مردم آيد كه در ميان آنان از قرآن جز ظاهرى و از اسلام جز نامى باقى نماند. در آن زمان مسجدها از نظر ساختمان آبادند و از هدايت ويران. ساكنان و آباد كنندگان اين مساجد بدترين افراد روى زمينند. از آنان فتنه زايَد و گناه در وجود آنان مأوى گزيند. هر كس كه از گناه كناره گيرد او را به سوى آن مى كشانند و هر كس كه از آن وا پس ماند، او را به سوى آن مى رانند. خداوند سبحان مى فرمايد: سوگند به ذات خودم كه بر آنان بلايى برانگيزم كه در آن بردبار خردمند را حيران گذارد.
۱.نهج البلاغة: الحكمة 369.