حدیث دربارهبرترى سخن بر سكوت
بحار الأنوار:سُئِلَ عليُّ بنُ الحُسَين عليه السلام عنِ الكلامِ و السُّكوتِ أيُّهُما أفضَلُ؟ فقالَ عليه السلام: لكُلِّ واحِدٍ مِنهُما آفاتٌ، فإذا سَلِما مِن الآفاتِ فالكلامُ أفضَلُ مِن السُّكوتِ.
قيلَ: كيفَ ذلكَ يا ابنَ رسولِ اللّهِ؟ قالَ: لأنَّ اللّهَ عَزَّ و جلَّ ما بَعَثَ الأنبياءَ و الأوصياءَ بالسُّكوتِ، إنّما بَعَثَهُم بالكلامِ، و لا استُحِقَّتِ الجَنّةُ بالسُّكوتِ، و لا استُوجِبَت وَلايَةُ اللّهِ بالسُّكوتِ، و لا تُوُقِّيَتِ النّارُ بالسُّكوتِ، إنّما ذلكَ كُلُّهُ بالكلامِ. ۱
بحار الأنوار:از امام زين العابدين عليه السلام سؤال شد كه سخن گفتن برتر است يا خاموشى گزيدن؟ حضرت فرمود: هر يك از اين دو را آفاتى است. اگر هر دو از آفات به دور باشند، آن گاه سخن گفتن برتر از خاموشى گزيدن است.
عرض شد: چگونه، يا بن رسول اللّه؟ فرمود: زيرا خداوند عزّ و جلّ، انبيا و اوصيا را با سكوت نفرستاده، بلكه آنان را با سخن و گفتار فرستاده است و نه بهشت با سكوت سزاوار كسى شده و نه ولايت و دوستى خدا با سكوت بر كسى واجب آمده و نه كسى با سكوت از آتش دور شده. بلكه همه اينها، از طريق سخن حاصل مى شود.
۱.بحار الأنوار: 71/274/1.