حدیث دربارهنويسندگى و شخصيت نويسنده
عنه عليه السلامـ مِن كتابِهِ للأشتَرِ ـ: اُنظُرْ في حالِ كُتّابِكَ، فَوَلِّ على اُمورِكَ خَيرَهُم، و اخصُصْ رَسائلَكَ التي تُدخِلُ فيها مَكائدَكَ و أسرارَكَ بأجمَعِهِم لِوُجوهِ صالِحِ الأخلاقِ ممَّن لا تُبطِرُهُ الكَرامَةُ، فَيَجترِئَ بها علَيكَ في خِلافٍ لَكَ بحَضرَةِ مَلَأٍ، و لا تَقصُرُ بهِ الغَفلَةُ عن إيرادِ مُكاتَباتِ عُمّالِكَ علَيكَ، و إصدارِ جَواباتِها علَى الصَّوابِ عنكَ، فيما يَأخُذُ لكَ و يُعطي مِنكَ. ۱
امام على عليه السلامـ در حكم خود به مالك اشتر ـنوشت: ديگر آن كه درباره دبيران و نويسندگانت به دقّت نظر كن و بهترين آنان را به كارهاى خويش بگمار و [نگارش]نامه هايى را كه نقشه ها و اسرارت را در آنها مى نويسى، تنها به كسى وا گذار كه بيشتر از همه، واجد اخلاق شايسته و نيك باشد؛ كسى كه احترام تو نسبت به او، سرمستش نسازد و در نتيجه، در حضور بزرگان با تو مخالفت و گستاخى نكند و غفلت و مسامحه كارى او سبب نشود تا در رساندن نامه هاى كارگزارانت به تو كوتاهى كند و از طرف تو، درباره آنچه براى تو مى گيرد يا از طرف تو مى دهد، پاسخهاى درست به آن نامه ها ننويسد.
۱.نهج البلاغة: الكتاب53.