سراى فريب

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پارسايى و سختكوشى و عبادت در پيش بگيريد و به اين دنيايى كه به شما پشت مى كند، پشت كنيد؛ زيرا دنيا فريبكار است و سراى نيستى و نابودى است. چه بسيار كسانى كه فريفته دنيا شدند و دنيا نابودشان كرد و چه بسيار كسانى كه به دنيا اعتماد كردند، ولى دنيا به آنان خيانت كرد. چه بسيار كسانى كه به دنيا اعتماد كردند؛ ليكن دنيا آنان را بازى داد و تنهايشان گذاشت.

امام على عليه السلام:اى بندگان خدا! زنهار، زندگى دنيا شما را نفريبد كه دنيا، سرايى است آكَنده از گرفتارى، شناخته شده به نابودى و موصوف به بى وفايى.

امام على عليه السلام:دنيا، آبشخورش تيره است، چشمه اش گِل آلود است، ظاهرش شگفتى آور و درونش هلاكت بار است. فريبى از ميان رونده است [سراب گونه است]، نورى غروب كننده، سايه اى رفتنى و تكيه گاهى نااستوار است.

امام على عليه السلام:دنيا، فريبى از ميان رفتنى است و سرابى زايل شدنى و تكيه گاهى نااستوار.

امام على عليه السلام ـ در وصف دنيا ـ:مى فريبد و زيان مى زند و مى گذرد. خداوند متعال، آن را نه به عنوان پاداشى براى دوستان خود پسنديده است، نه كيفرى براى دشمنانش.

امام على عليه السلام ـ نيز در وصف دنيا ـ:بس فريبنده است. هر آنچه در دنياست، فريب است. فناپذير است. هركه در آن است، از ميان مى رود. در هيچ يك از توشه هاى آن، بجز تقوا، خيرى نيست.

امام على عليه السلام:از دنيا برحذر باشيد كه دنيا، بس بى وفا و فريبنده و حيله گر است؛ هم مى دهد و هم دريغ مى ورزد، هم مى پوشاند و هم برهنه مى سازد. آسايش آن، نمى پايد و رنجش، به سر نمى آيد و [توفان [گرفتارى ها و بلايش، آرام نمى گيرد.

امام على عليه السلام:شادى دنيا، فريب [و پوچ] است و كالايش نابودى و زيان.

امام على عليه السلام:دنيا، اغوا مى كند.

امام على عليه السلام:دنيا، اندك است و حاصلش ناچيز و شادى اش دروغ و دِهِش هايش پوچ.

امام على عليه السلام:بدانيد كه دنيا، سرايى فريبكار و نيرنگباز است، هر روز شوهرى مى كند و هر شب، خانواده اى را مى كُشد و هر ساعت، انجمنى را از هم مى پاشانَد. چه بسيار مردمانى از ملّت هاى پيشين كه در پىِ دنيا كوشيدند و به آن گراييدند؛ امّا دنيا به ورطه نابودى افكندشان و به سختى نابودشان كرد و به كلّى آنان را درهم شكست و به كام دوزخ سپردشان!

امام على عليه السلام ـ در مناجات ـ:معبود من! چگونه شاد باشيم در سرايى كه در آن براى ما گورها حفر شده و دام هاى بى وفايى اش با دستان مرگ، رشته شده و جرعه هاى شرنگش را به زور به ما نوشانده است و نفس، ما را از پايان پذيرى زندگى اش آگاه ساخته است؛ اگر نبود كه اين نفْس ها به خرّمى لذّت هايش ميل كرده اند و فريفته زرق و برق هاى فراوان و فناپذير آن شده اند. معبود من! از ترفندهاى فريبكارانه دنيا به تو پناه مى بريم و براى گذشتن از پُل آن، از تو يارى مى جوييم.

امام باقر عليه السلام:امير مؤمنان عليه السلام، چون ماجراى ميان او و طلحه و زبير و عايشه در بصره پايان يافت، بر منبر رفت و حمد و ثناى خداوند به جاى آورد و بر پيامبر خدا درود فرستاد و آن گاه فرمود: «اى مردم! دنيا شيرين و دل پذير است، مردم را با خواست ها مى فريبد و زرق و برق گذراى خود را در نگاه آنان مى آرايد. سوگند به خدا كه دنيا، هر كه را آرزومند آن شود، مى فريبد و هركه را بدان اميد بندد، نوميد مى سازد و به زودى، مردمانى را كه به آن روى آورده اند و در آن به رقابت برخاسته اند و بر سر آن بر يكديگر حسادت مى ورزند و بر اهل دين و فضيلت ستم و تعدّى و زورگويى و سركشى و گستاخى مى كنند، دچار پشيمانى و افسوس خواهد كرد.

امام باقر عليه السلام:اى بندگان خدا! شما را به تقواى الهى سفارش مى كنم. زنهار، دنيا شما را نفريبد و به آن دل مبنديد كه دنيا، فريبكده اى بيش نيست و خداوند، براى آن و اهلش نابودى رقم زده است. پس، از دنيا توشه تقوا و كار نيك برگيريد، كه خداوند، ارجمندى شما را در آنها نهاده است؛ زيرا از اعمال بندگان، تنها آن عملى به درگاه خداوند مى رسد كه پاك و خالص باشد، و خدا فقط از پرهيزگاران مى پذيرد.

امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ:روزگار و روزها گذشت و حاصلش گناه بود / و تو به سبب هواهاى نفسانى ات، از حق غافلى. شادى تو در دنيا، فريب و حسرتى بيش نيست و زيستـن تو در دنيا، محـال و ناشـدنى اسـت.

امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ: همه منافع دنيا فريب است/ و شادى هيچ شادمانى پايدار نمى ماند. به دشمنىْ شادانِ ما بگو: به هوش باشيد/ كه مصيبت هاى دنيا مى چرخد [و نوبت شما هم مى رسد].