هرگاه دنيا بزرگ ترين همّ و غم باشد

سنن الترمذى ـ به نقل از ابن عمر ـ:كمتر پيش مى آمد كه پيامبر خدا از مجلسى برخيزد و اين دعاها را براى اصحابش نخواند: بار خدايا! چنان ترسى از خودت نصيب ما كن كه ميان ما و نافرمانى از تو مانع گردد و چنان اطاعتى از خودت كه با آن، ما را به بهشتت برسانى و چنان يقينى كه به سبب آن، [تحمّل] مصيبت ها و گرفتارى هاى دنيا را بر ما آسان گردانى و تا زنده ايم، ما را از گوش هايمان و چشم هايمان و نيرويمان بهره مند گردان و آن را وارث ما قرار ده و خونخواهى ما را از كسى قرار ده كه به ما ستم كند و ما را بر هر كه با ما دشمنى كند، پيروزى بخش و مصيبت ما را در دينمان قرار مده و دنيا را بزرگ ترين همّ و غمّ ما و نهايت دانش و شناخت ما قرار مده و كسى را كه به ما رحم نمى كند، بر ما مسلّط مگردان.

امام على عليه السلام ـ از سفارش هاى ايشان به فرزندش حسن عليه السلام در هنگام وفات ـ:دنيا، بزرگ ترين همّ و غمّت نباشد.

امام على عليه السلام ـ در تشويق به دل بركَنْدن از دنيا و ترغيب به كارهاى آخرت ـ:اى پسر آدم! بزرگ ترين همّ و غَمّت آن روزت نباشد كه چون از دستت رفت، از عمر تو نباشد؛ ۲ زيرا هر روزى كه وارد آن مى شوى، خداوند در آن، روزى ات را مى رساند. بدان كه هرگز، چيزى بيش از قُوتت به دست نمى آورى، مگر اين كه تو خزانه دار آن براى ديگران باشى. [فقط [مايه رنج بسيار تو در دنيا مى شود و وارثت از آن بهره مند مى گردد و به سبب آن، حسابرسى تو در روز قيامت به درازا مى كشد! پس با مال خود در زندگى ات [آينده خود را تأمين كن و] خوش بخت شو و براى معادت كه در پيش دارى، توشه اى بفرست؛ زيرا سفرى دور و دراز پيش رو دارى و وعده گاه، قيامت است و محلّ ورود، بهشت يا آتش.