حدیث دربارهنرفتن به جهاد

عنه عليه السلام ـ فِي استِنفارِ النّاسِ إلى أهلِ الشّام بَعدَ فَراغِهِ مِن أمرِ الخَوارِج ـ:اُفٍّ ۱ لَكُم، لَقَد سَئِمتُ عِتابَكُم! أرَضيتُم بِالحَياةِ الدُّنيا مِنَ الآخِرَةِ عِوَضا؟ وبِالذُّلِّ مِنَ العِزِّ خَلَفا؟ إذا دَعَوتُكُم إلى جِهادِ عَدُوِّكُم دارَت أعيُنُكُم؛ كَأَنَّكُم مِنَ المَوتِ في غَمرَةٍ ۲، ومِنَ الذُّهولِ في سَكرَةٍ. ۳
امام على عليه السلام ـ در فرا خواندن مردم به جنگ با شاميان، پس از يكسره كردن كار خوارج ـ:آه از شما! خسته شدم، از بس كه سرزنشتان كردم! آيا به جاى آخرت، به زندگى دنيا رضايت داده ايد؟! و عزّت را بر ذلّت برگزيده ايد؟! هرگاه شما را به جهاد با دشمنتان فرا خواندم، چشمانتان پيچ و تاب برداشت، آن سان كه گويى در سَكرات مرگْ گرفتار آمده ايد، يا در گيجىِ مستى به سر مى بريد!
۱.اُفٍّ: معناه الاحتقار والاستقلال، وهي صوت إذا صوّت به الإنسان عُلِمَ أنّه متضجّر متكرِّه (النهاية: ج 1 ص 55 «أفف»).
۲.رَجُلٌ مُغتَمِرٌ: سَكرانُ، كأنّه اغتَمَرَهُ السُّكر؛ أي غطّى على عَقلِهِ وسَتَرَهُ (تاج العروس: ج7 ص320 «غمر»).
۳.نهج البلاغة: الخطبة 34، بحار الأنوار: ج 34 ص 74 ح 935؛ مطالب السؤول: ص 59 نحوه.

احادیث دیگر این موضوع

۲