حدیث دربارهبردگى

امام على عليه السلام:كسى كه عاشق چيزى شود، آن چيزْ ديده [دلِ] او را كم سو مى گرداند، و دلش را بيمار مى كند. در نتيجه، چنين كسى با چشمى ناسالم مى نگرد، و با گوشى ناشنوا مى شنود. خواست هاى دنيوى، خِرَد او را از هم دريده، و دنيا دلش را ميرانده، و جانش شيفته آن گرديده است. از اين رو، بنده دنيا و بنده كسى است كه چيزى از دنيا دارد. به هر كجا كه دنيا برود، او نيز بدان جا مى رود، و به هر سو كه دنيا رو كند، او نيز بدانْ رو مى كند. با هيچ نهى اى از جانب خدا، باز نمى ايستد، و از هيچ پندى از او، اندرز نمى گيرد، در حالى كه مى بيند مرگ، چه سان ناگهان گريبان ديگران را مى گيرد و مجال پوزشخواهى و بازگشتى نمى دهد، و آنچه نمى دانستند، بر آنان فرود مى آيد، و از دنيا كه خود را در آن ايمن مى پنداشتند، جدا مى شوند، و به آنچه در آخرت وعده داده مى شدند، مى رسند. آنچه بر سر آنان مى آيد، به راستى در وصف نمى گنجد.