حدیث دربارهمَثَل لاشه
الإمام عليّ عليه السلام ـ فِي الدّيوانِ المَنسوبِ إلَيهِ ـ:
ومَن يَذُقِ الدُّنيا فَإِنّيطَعِمتُها وسيقَ إلَينا عَذبُها وعَذابُها
فَلَم أرَها إلاّ غُرورا وباطِلاًكَما لاحَ في أرضِ الفَلاةِ ۱ سَرابُها ۲
وما هِيَ إلاّ جيفَةٌ مُستَحيلَةٌ عَلَيها كِلابٌ هَمُّهُنّ اجتِذابُها
فَإِنْ تَجتَنِبها كُنتَ سِلما لاِءَهلِها وإن تَجتَذِبها نازَعَتكَ كِلابُها ۳
امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ:
هر كه مى خواهد دنيا را بچشد، من آن را مزه كرده ام/ شيرينى و شرنگ آن به ما رسيده است.
من، آن را جز فريب و پوچ نيافتم/همچون سرابى كه در بيابان مى درخشد.
دنيا، لاشه گَنديده اى بيش نيست/ كه سگ ها بر سرِ آن، كشمكش مى كنند.
اگر از دنيا دورى كنى، با اهل آن آسوده به سر مى برى/ و اگر آن را بكشى، سگ ها بر سرِ آن با تو كشمكش مى كنند.