حدیث دربارهدنياى بيش از كفاف

عنه عليه السلام:إنَّ الدُّنيا دارٌ مُنِيَ لَهَا ۱ الفَناءُ ولاِءَهلِها مِنهَا الجَلاءُ، وهِيَ حُلوَةٌ خَضراءُ، وقَد عَجِلَت لِلطّالِبِ وَالتَبَسَت بِقَلبِ النّاظِرِ، فَارتَحِلوا مِنها بِأَحسَنِ ما بِحَضرَتِكُم مِنَ الزّادِ، ولا تَسأَلوا فيها فَوقَ الكَفافِ، ولا تَطلُبوا مِنها أكثَرَ مِنَ البَلاغِ. ۲

امام على عليه السلام:دنيا، سرايى است كه براى آن، نيستى رقم خورده است و براى اهلش رخت بربستن از آن. دنيا، شيرين و دل پذير است و شتابان به سراغ خواهانش مى رود و به دل بيننده مى نشيند. پس با بهترين توشه اى كه در اختيار داريد، از دنيا بكوچيد و در آن، بيش از كفاف مخواهيد و از آن، بيش از آنچه شما را به مقصد مى رساند، نطلبيد.

۱.مُنِيَ له: أي قُدّر (لسان العرب: ج 15 ص 292 «مني»).

۲.نهج البلاغة: الخطبة 45، روضة الواعظين: ص 482 وفيه «مضى» بدل «مُني»، غرر الحكم: ح 3697، بحار الأنوار: ج 72 ص 68 ح 28.

کلیدواژه‌ها دنیای نکوهیده شناخت دنیای نکوهیده حقیقت دنیای نکوهیده دنیای بیش از کفاف

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در روز قيامت، هركس از دارا و نادار، آرزو مى كند كه اى كاش از دنيا به اندازه بخور و نمير به او داده مى شد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ توانگرى نيست، مگر آن كه در روز قيامت آرزو خواهد كرد كه اى كاش در دنيا به اندازه نياز به او داده مى شد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دنيا را براى اهلش وا گذاريد؛ زيرا هركس كه از دنيا بيش از اندازه كفايتش برگيرد، نادانسته، [عوامل] مرگ خود را برگرفته است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دنيا را براى اهلش رها كنيد، دنيا را براى اهلش رها كنيد، دنيا را براى اهلش رها كنيد؛ زيرا هر كس كه از دنيا بيش از اندازه كفايتش بردارد، ناخودآگاه، از بهشت خود بر مى دارد [و كم مى كند].

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بار خدايا! روزىِ خاندان محمّد را در حدّ نياز قرار بده.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در سفارش به على عليه السلام ـ:اى على! از پيشنيان و پسينيان، هيچ كس نيست، مگر آن كه در روز قيامت آرزو مى كند كه اى كاش از دنيا، جز به اندازه نياز، به او داده نمى شد.

صحيح البخارى ـ به نقل از عمرو بن عوف انصارى ـ:پيامبر خدا، ابو عبيده جرّاح را به بحرين فرستاد تا جزيه آن را بياورد. پيامبر خدا با مردم بحرين [بر پرداخت جزيه] مصالحه كرده و علاء بن حَضرَمى را به اميرى ايشان گماشته بود. ابو عبيده با اموالى از بحرين آمد. انصار، خبر ورود ابو عبيده را شنيدند. نماز صبح را با پيامبر صلى الله عليه و آله گزاردند و ايشان، چون نماز صبح را با آنان خواند، برگشت. انصار، جلو او آمدند. پيامبر خدا، وقتى آنها را ديد، لبخندى زد و فرمود: «گمان مى كنم شنيده ايد كه ابو عبيده چيزى آورده است». گفتند: آرى، اى پيامبر خدا! حضرت فرمود: «پس مژده باد بر شما و اميدوار باشيد به چيزى كه خوش حالتان مى كند. به خدا سوگند، من از فقر بر شما نمى ترسم؛ بلكه از اين براى شما مى ترسم كه دنيا بر شما گسترده شود، چنان كه براى پيشينيان شما گسترده شد، و بر سرِ دنيا به رقابت برخيزيد، همچنان كه آنان به رقابت برخاستند، و دنيا شما را به هلاكت افكند، همچنان كه آنان را به هلاكت افكند.

امام على عليه السلام:اى پسر آدم! آنچه بيش از كفافت به دست آورى، در واقع، تو خزانه دار آن براى ديگران هستى.