حدیث دربارهفريفته شدن به دنيا
عنه عليه السلام:أيُّهَا المُعَلِّلُ نَفسَهُ بِالدُّنيَا، الراكِضُ على حَبائِلِهَا ۱، المُجتَهِدُ في عِمارَةِ ما سَيُخرَبُ مِنها! ألَم تَرَ إلى مَصارِعِ آبائِكَ فِي البِلى، ومَصارِعِ أبنائِكَ تَحتَ
الجَنادِلِ وَالثَّرى؟ كَم مَرَّضتَ بِيَدَيكَ، وعَلَّلتَ بِكَفَّيكَ، تَستَوصِفُ لَهُمُ الأَطِبّاءَ وتَستَعتِبُ لَهُمُ الأَحِبّاءَ، فَلَم يُغنِ عَنهُم غَناؤُكَ، ولا يَنجَعُ ۲ فيهِم دَواؤُكَ. ۳
امام على عليه السلام:اى آن كه خويشتن را به دنيا سرگرم ساخته اى و بر ريسمان هاى [پوسيده] آن مى دوى و در آباد كردن دنيايى كه به زودى خراب مى شود، مى كوشى! آيا به گورهاى پوسيده پدرانت و پيكرهاى خفته در زير سنگ ها
و خاك هاى فرزندانت ننگريسته اى؟ چه بسيار كسانى كه با دست خود، پرستارى شان كردى و به معالجه آنان پرداختى، از پزشكان برايشان نسخه و دارو خواستى و از دوستان، برايشان رضايت طلبيدى؛ امّا تلاش تو سودشان نبخشيد و دارو و درمانت، در آنان كارگر نيفتاد.