حدیث دربارهگروه هاى مردم در رسيدن به دنيا و آخرت
عنه عليه السلام:النّاسُ فِي الدُّنيا عامِلانِ: عامِلٌ عَمِلَ فِي الدُّنيا لِلدُّنيا، قَد شَغَلَتهُ دُنياهُ عَن آخِرَتِهِ، يَخشى عَلى من يَخلُفُهُ الفَقرَ، ويَأمَنُهُ عَلى نَفسِهِ، فَيُفني عُمُرَه في مَنفَعَةِ غَيرِهِ. وعامِلٌ عَمِلَ فِي الدُّنيا لِما بَعدَها، فَجاءَهُ الَّذي لَهُ مِنَ الدُّنيا بِغَيرِ عَمَلٍ، فَأَحرَزَ الحَظَّينِ مَعا ومَلَكَ الدّارَينِ جَميعا، فَأَصبَح وَجيها عِندَ اللّهِ لا يَسأَلُ اللّهَ حاجَةً فَيَمنَعُهُ. ۱
امام على عليه السلام:مردم در دنيا دو گونه عمل مى كنند: يكى در دنيا براى دنيا كار مى كند، به طورى كه دنيايش او را از آخرتش باز داشته است، براى بازماندگانش از فقر مى ترسد، امّا به فقر خودش [در آخرت] نيست. از اين رو، عمر خود را در راه منفعت ديگران صرف مى كند و ديگرى در دنيا براى بعد از دنيا كار مى كند و از دنيا آنچه براى او مقدّر است، بدون زحمت و تلاش به او مى رسد. چنين كسى هر دو بهره را جمع كرده و هر دو سرا را به دست آورده است و نزد خداوند با آبرو شده، به طورى كه هر حاجتى از خدا بخواهد، به او بدهد.
۱.نهج البلاغة: الحكمة 269، خصائص الأئمّة عليهم السلام: ص 98، أعلام الدين: ص 296 وليس فيهما من «فأحرز» إلى «جميعا» وفيهما «ملكا» بدل «وجيها»، غرر الحكم: ح 2139 وليس فيه ذيله، بحار الأنوار: ج 73 ص 131 ح 135.